Εσύ σε ποια ενεργειακή (σ)κατάσταση βρίσκεσαι;

Μια absolutely katapliktik τραγουδάρα από Florence and the Machine!

Δυναμώστε ηχεία, κλείστε τα μάτια, ταξιδέψτε εκεί που σας πάει το μυαλό και ρουφήξτε όλη την ενέργεια της κοσμικής σκόνης που αφήνει πίσω του το τραγούδι!!

Εν μπορώ να σας περιγράψω την αγάπη που έχουμε για τούτο το σκυλί.
Όταν πριν κανένα μήνα επήαμε για το εμβόλιο μας και τη νύχτα εν είχε όρεξη ούτε να φάει, ούτε να παίξει, ούτε καν να μας ακκάσει, εμαραζώσαμε πάρα πολλά. Άστε που ανησυχήσαμε τα μάλα. Εσκέφτουμουν να πιάσω τον κτηνίατρο η ώρα 10 τη νύχτα, τόσο άσχημα ήταν το μωρό.

Χαίρομαι ιδιαίτερα το μεγάλο Μωρό που την αγαπά πάρα πολλά. Πρέπει να τους δείτε να παίζουν, εν έχουν λάθος :)

Φυσικά, το να είσαι γονιός εξυπακούει να κάμνεις τζαι πράματα που εν σου αρέσκουν. Όπως πχ να δέρνεις το λουλουδάκι σου άμα σου τρώει τα φκιόρα τζαι ξανίζει σου τες γλάστρες. Τι να της κάμω που της αρέσκει να τρώει το χώμα;! Εν μπόρω όμως να την έχω έτσι, εν να μάθει να κάμνει ό,τι θέλει. Οπότε δέρνω την τήν ώρα που κάμνει τη ζημιά τζαι ύστερα μαραζώνω. Ούφφου αγαπώ την πολλά.

Τζαι άμα αγαπάς έτσι ένα σκυλί, εν μπορώ να φανταστώ πόσο αγαπάς ένα μωρό. Το δικό σου μωρό...

 Εν τέλια κοπέλλα. Κάμνει κάτι πελλαρούες μέσα μέσα, εν μπορείς να μεν φυρτείς που το γέλιο. Που τες κορυφαίες της φάσεις ήταν όταν ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με μάππα. Μια μιτσιά μαππούα σαν του τέννις, αλλά για σκύλους. Το τι γέλιο εκάμαμε με το Μωρό δεν περιγράφεται! Εκόντεφκεν της λλίο τζαι εππήδαν πίσω. Εκόντεφκεν της λλίο παραπάνω, εππήδαν πίσω. Το χάζι το μεγάλο ήταν όταν επιτέλους άγγιξε τη μάππα τζαι η μάππα -σε αντίθεση με τα υπόλοιπα της παιχνίδια- εκινήθηκε. Άρκεψε να γαβγίζει, σε φάση που εν εγάβγιζε ακόμα. Επεριεργάζετουν την με πολλή περιέργεια για πολλή ώρα τζαι στο τέλος έπρεπε να την πιάσει το Μωρό τζαι να της τη βάλει μες στο στόμα για να ξεθαρρέψει να την πιάσει. Που τότε έγινε που τα αγαπημένα της παιχνίδια. Τωρά έχει μια άλλη μαππούα, μια πορτοκαλί φωσφόρο που εν μαλακή πλαστική spiked. Πολύ γέλιο. Πιο κάτω θα δείτε το κωλί της (ή ό,τι ξεχωρίζει που τούτο) καθώς προσπαθεί να την πιάσει που πουκάτω που το τραπεζάκι της τηλεόρασης. Ήταν φυρμός. Αν εφαίνετουν καλά τζαι η φωτογραφία με το τεντωμένο της ποούδιν ήταν να σας την βάλω! 



Τελευταία αγόρασα της τζαι λουρί που αυξομειώνεται το μήκος του, για να μπόρει να χωρκοϋρίζει άνετα στες βόλτες μας. Τζείνο του ενός μέτρου που μας έδωκε ο κτηνίατρος εκαταπίεζεν την πολλά. Σήμερα εκαταφέραμε να πάμε την 1η μας βόλτα στη νέα γειτονιά με το καινούριο μας λουρί. Μιλούμε έκαμε ΕΤΣΙ χαρές! :) Εγύριζε ποτζεί, εγύριζε ποδά, εβούτταν μες στα χόρτα, μες στα λουλούδια, ήταν σκέτη απόλαυση!

Η φωτό παρακάτω επάρθηκε μόλις ήρθαμε σπίτι, που σαν σωστή πριντζηπέσσα επήε τζαι έπλωσε μες στο ηλιούι, δίπλα που τα φκιορούθκια μου, το λουλουδάκι μου ♥.

Έχει καιρό που ανυπομονούσα να χρησιμοποιήσω λεωφορείο, ειδικά άμα έβλεπα τα καινούρια.
Την προηγούμενη εβδομάδα εχρειάστηκα το.
Ήθελα να πάω που Αγλαντζιά στον Άγιο Δομέτιο για να πιάσω το αυτοκίνητο μου. Εννοείται ότι για να κάμω τούτη τη διαδρομή έπρεπε να πάω κέντρο στην πλατεία Σολωμού και να αλλάξω λεωφορείο. Εν πειράζει, είχα ώρες.

Ήξερα ότι τα λεωφορεία περνούν τακτικά κάθε 20 λεπτά.
Οπότε πήγα στη στάση στην Αγλαντζιά και επερίμενα.

Και επερίμενα.

Και επερίμενα.

Και επερίμενα.

Μαζί μου ένας κύριος και μια κοπέλα ίσως λίγο πιο νεαρή που'μένα.
Τα 20 λεπτά που την ώρα που επήα εγώ τζιαμέ επεράσαν. Οπότε λέω "εν ώρα του".

Και επερίμενα.

Και επερίμενα.

Και επερίμενα.

Και ναι, βλέπω ένα λεωφορείο να έρχεται.
..Το λεωφορείο που κάμνει τη διαδρομή Πανεπιστημιούπολη - Κεντρικά Πανεπιστημίου (Καλλιπόλεως). Η άλλη που περίμενε μαζί μου επέταξε το τσιγάρο της χαμέ με τεράστια θρασύτητα και επιβιβάστηκε. Εν επρόλαβα να ΣΙΚ-ο-δράσω.

Ερώτησα τον άλλο κύριο αν περιμένει το κανονικό λεωφορείο και αν ξέρει τι ώρα έρχεται. Είπε μου "κάθε 20 λεπτά αλλά πρέπει να έφυε". Εξήγησα του ότι έχει πάνω που 25 λεπτά που περιμένω, οπότε πρέπει να εν ώρα του. Εσχολίασε ότι "τούτη που έφυε, τωρά εν να πάει να μάθει γράμματα". "Εν έχουμε υπόθεση", απάντησα του.

Μετά και την κοινωνικοποίηση εσυνέχισα να στέκομαι και να περιμένω καρτερικά.

Και επερίμενα.

Και επερίμενα.

Και επερίμενα.

Περνούν άλλα 20 λεπτά. Περνά ένα αυτοκίνητο που παίζει μανιωδώς τες πουρούες, σταματά και μαζεύει τον κύριο με τον οποίο εμίλησα προηγουμένως. Παίρνει τον τζιαμέ που θέλει. Περιμένω ακόμα. Στο μεταξύ ήρθαν άλλοι δύο κύριοι, ένας αλλοδαπός και ένας περίεργος με μια βαλιτσούδα και ένα file λίγο σχισμένο. Άρκεψα τζαι ζαλίζουμαι που την ορθοστασία. Εννοείται ότι το παγκάκι να κάτσεις ήταν σαν την πιθανότητα να έβρεις παντελόνι 14-16 size εν μέσω εκπτώσεων. Ανύπαρκτο.

Άλλα 10 λεπτά (σύνολο λεπτών αναμονής: 50) και το λεωφορείο εδεήθηκε να έρθει. Γες ρε, εν καινούριο.

Μπαίνω μέσα με ενθουσιασμό (νομίζω εκατουρήθηκα τζαι λλίο) και ρωτώ εάν υπάρχει ημερίσιο εισιτήριο. Ο λεωφοριατζής με κοιτά και φαντάζομαι ότι με βλέπει κάπως έτσι. Ε ναι, γιατί πρέπει να είσαι λίγο μαλάκας για να επιχειρήσεις να ανέβεις και σε 2ο λεωφορείο σε μια μέρα, εφόσον το πρώτο ήρτε με καθυστέρηση μισής ώρας. Πιάνω το single ticket μου τζαι σκάζω. Βρίσκω μια διπλή θέση όφκερη και κάθομαι παράθυρο. Το αγαπημένο μου. Η τελευταία φορά που ήμουν σε λεωφορείο ήταν στην Αγγλία. Η σύγκριση αναπόφευκτη. Ο μέσος όρος ηλικίας ήταν 30 χρόνια πιο πάνω και τα κουμπιά για στάση ήταν πολύ πιο λίγα. Επίσης δεν υπήρχε και ιδιαίτερη σήμανση για άτομα με προβλήματα όρασης. Τέλοσπαντων.

Τελικά ο περίεργος τύπος με τη βαλίτσα που ήταν στη δική μου στάση ήταν ελεγκτής. Με τον μισό κόσμο εν εσυνεννοάτουν.

Στην επόμενη στάση μπαίνει μέσα ένας τύπος που εφαίνετουν λλίο τζει που πελλός. Κάθε περιοχή έχει τζαι έναν. Πάει τζαι κάθεται δίπλα που μια ευτραφή κοπέλα στην τετραπλή θέση δίπλα μου, τζείνη σηκώνεται αυτόματα τζαι στέκεται. Εκατέβηκε μετά που δύο στάσεις.

Ο τύπος ρωτά με: "Ήντα ώρα είναι;"
Απαντώ: "10 παρά τέταρτο."
"Τι;"
Δείχνω του το ρολόι μου και ξαναπαντώ "10 παρά τέταρτο".

Με αστραπιαία βουτιά έρκεται τζαι κάθεται δίπλα μου.

Ο λεωφοριατζής φωνάζει "Μεν του λαλείτε ήντα ώρα είναι τζαι εν κόλπο για να κάθεται δίπλα σας".

Εν εμπορούσα να μεν σκεφτώ πόσο πρέπει να στερήθηκε την αγάπη τζείνος ο άνθρωπος.

Δεν ενοχλήθηκα και το ταξίδι προς το κέντρο της γης Λευκωσίας συνέχισε.

Ύστερα που 2 λεπτά ξαναρωτά με την ώρα. Ξαναλαλώ του.
Ρωτά τζαι ένα κύριο που εκάθετουν δίπλα. Δείχνει του το ρολόι του λεωφορείου. Έδειχνε μια ώρα μπροστά. "Εν 11;" λαλεί μου. "Εν 10", λαλώ του.

-Έκαμα μπάνιο!
-Μπράβο! (γες ρε, εσκέφτηκα)
...
-Πού πάεις;
-Κάτω. Εσύ;
-Στον παπά μου. Έκαμα μπάνιο!
-Πολλά καλά έκαμες. Να κάμνεις κάθε μέρα. (Θα τον ισιώσουμε τον κόσμο, σίγουρα ναιιι)
...
-Εν 11;
-Εν 10.
...
-Ένα ευρώ. Ένα ευρώ. 
-Τι;
-Ένα ευρώ. Σοκολάτα.
-Αα, ευχαριστώ, εν θέλω σοκολάτα. (μεχεχεχεχε)
...
-Πόθθεν είσαι;
-Λάρνακα.
-Αγλαντζιά. Έκαμα μπάνιο.
-Μπράβο. Καλά έκαμες.

Η αλήθκεια να λέγεται ρε guys, αν και απεριποίητος που εφαίνετουν ο καημένος, δεν εμύριζε τίποτε και αυτό το εκτίμησα αφάνταστα. Αφού άλλωστε έκαμε μπάνιο.

Έτσι εφτάσαμε στον προορισμό μας. Εκατέβηκα κοντά στην πλατεία Σολωμού, όπου και ελογάριαζα να πιάσω το 26 για να πάω στον Αγ. Δομέτιο. Κατεβαίνοντας εσυνειδητοποίησα ότι ήταν να κατουρήσω πάνω μου. Τουαλέτες γιοκ, λεωφορείο γιοκ. Πληροφορίες γιοκ. Ουροδόχος κύστη γεμάτη. Εκεί βλέπω ένα ταξί να με περιμένει. Ναι, έγραφε το όνομα μου πάνω με φωτεινά γράμματα.

Μπαίνω μέσα, σε 5 λεπτά ήμουν στη δουλειά μου.

Τα συναισθήματα μου τώρα είναι ανάμεικτα. Γιατί αν συνεχίσουν έτσι με τες απεργίες οι πιασοκώληδες πεζινάρηες εν να πρέπει να χρησιμοποιήσω λεωφορεία πάλε. Αν και περνά λεωφορείο έξω που το καινούριο μου σπίτι (το οποίο I'm loving more and more by the way), θα πρέπει είτε να κατεβαίνω και να περπατώ τη μισή Αθαλάσσας για να πάω δουλειά, ή να πηγαίνω πλατεία Σολωμού και να πιάνω άλλο λεωφορείο. Που σημαίνει 1-1μιση ώρα να πάω δουλειά κάθε μέρα..;

Θέλουμε δημόσιες συγκοινωνίες, εδώ και τώρα!

Τζαι day tickets.