Εσύ σε ποια ενεργειακή (σ)κατάσταση βρίσκεσαι;

Τα αυτοκίνητα λουρίαζαν. Κινούμασταν ελάχιστο. Είχα αργήσει. Έπρεπε να είμαι ήδη στο σπίτι, να έχω φάει και να ετοιμάζομαι για τη δουλειά3. Δε μπορούσα να είχα κάνει κάτι καλύτερο, ο φόρτος εργασίας στη δουλειά1 είναι πολύ μεγάλος αυτές τις μέρες. Ήταν και τέλος της βδομάδας και έπρεπε να τα προλάβω όλα.

Ο τύπος στο ράδιο ορυόταν για την αναλγησία και την ανικανότητα των κυπριακών δικαστηρίων. Είχε απόλυτο δίκαιο αλλά φώναζε πολύ, έλεγε τα ίδια και ένιωθα ότι φώναζε μόνο για να φωνάζει, έτσι για να πει ότι αφιέρωσε ολόκληρη την εκπομπή του στο φλέγον αυτό θέμα. Αλλά για κάποιο λόγο επέμενα να τον ακούω.

Ιδανικές συνθήκες για πονοκέφαλο.

Βάζει όμως ξαφνικά το παρακάτω κομμάτι (στο μεταξύ βάλε εσύ να παίζει) κι εγώ ρίχνω μια ματιά τι γίνεται γύρω μου:



ένα γλυκό απογευματινό ανοιξιάτικο ηλιούι έλουζε τα αυτοκίνητα, τα πρόσωπα, τα κτήρια,

τα δέντρα γύρω καταπράσινα,

αν και πηγμένοι όλοι στην κίνηση κανείς δε φαινόταν να αγχώνεται,

στη στάση δύο νεαρές ασιάτισσες και μία πιθανόν κύπρια γριούλα περίμεναν υπομονετικά το λεωφορείο,

και α υ τ ό το τραγούδι . . .

Χθες κάποιος εφώτισε τους μάστρους στη δουλειά1 να με φορτώσουν δουλειά για το απόγευμα, με αποτέλεσμα να μεν ξεκινήσω μετά τη δουλειά2 για γυμναστήριο.

Αντίθετα, πήγα στο σπίτι των γονιών μου (δικαιούμαι ακόμα να το λέω σπίτι μου;) και, πριν να κάτσω καλά καλά . . .

Είχε έρθει η Γ. μια οικογενειακή φίλη με την 6χρονη κόρη της. Ξαφνικά ξεκινά να ρίχνει χαλάζι στο μέγεθος φουντουκιού. Το στέγαστρο της μικρής βεράντας της κουζίνας όντας από τσίγκο, η χαλαζοθύελλα επήρεν μας τα αυτιά μας, με αποτέλεσμα η μιτσιά να ξεκινήσει να φοβάται. Σαν καλή δασκάλα (αχεμ, αχεμ), έπιασα την πάνω μου, έδειξα της το χαλάζι και πόσο μεγάλο ήταν, εξήγησα της ότι είναι πάγος που πέφτει από τον ουρανό και κάνει τόση φασαρία γιατί πέφτει από πολύυυυ ψηλά και άρα με πολλή φόρα πάνω στους τσίγκους (εκεί ομολογουμένως έτρωεν με να συναφέρω κινητική και δυναμική ενέργεια αλλά εθυμήθηκα ότι εμίλουν σε 6χρονο και έσκασα).

Τότε συνειδητοποιεί η Γ. ότι το αυτοκίνητο της -που είναι ακόμα μες στα νάυλα- θα πάθει ζημιά και της λέει η μάνα μου να πάει γρήγορα να το βάλει στο στεγασμένο ππάρκινγκ μας. Τρέχει η Γ. και σε δευτερόλεπτα το χαλάζι αλλάζει μέγεθος ξηρού καρπού και από φουντούκι γίνεται σαν καρύδι:







Συν τοις άλλοις, της θείας μου της φράκαρε την κύρια πόρτα (εν ξέρουμε ακόμα πώς) και της μετακίνησε τζαμόπορτα κατά ένα οδηγό/ράγα (!).
Κατά τα άλλα, τα αυτοκίνητα μας ευτυχώς την γλύτωσαν.
Και το πιο σημαντικό, κανένας δεν ετραυματίστηκε (σωματικά τουλάχιστο).

But, boy, ποιος ξεχνά έτσι μέρα!

Εγώ αυτοβαφτίστηκα
του ΣΙΚ η Γραμματέας.
H Sike είπε Εκτελεστικός,
γιατί εν ποιο γουάου (ποιητική αδεία).

Επειδή εν τζαι μόνο το μπλα μπλα,
μα πρέπει να'χουμε δράση,
θα σας πω τι έγινε,
εθαύμασα την κράση (μου).

Έφυα -που λέτε- την Παρασκευή
που το διαμερισματούδι
να πάω στη Δημοτική Αγορά
να πιερώσω ένα προστιματούδι.

Πριν να μαυρολαώνεστε
θέλω να εξηγήσω,
άρκησα στο παρκόμετρο
σαράντα λεπτούθκια, γράφει το,
τζαι εγράψαν με, εν για να παττήσω..

Εγώ εν λυπούμαι άλλους που επαρανόμησαν,
γιατί να λυπηθούν εμένα;
Όπως τζαι να'χει ντρέπουμαι,
μα έννεν τούτο το θέμα.

Είπα πως εν θα ταραχτώ,
να πάει καλά η μέρα.
Μα που έτσι τύχη μάνα μου
εν τζαι είμαι ο Μπαντέρα.
(εν ξέρω, θεωρώ τον πολλά ίλαρο!)

Πριν να φτάσω να φκω του μπλοκ,
να σου μια γαούρα
πετάσσει το ποτσίαρο
πόξω που το παράθυρο!
Παίζω της την πουρού
τζαι άρκεψεν τζαι εβούρα!

Πιάννω την ποτάπισων
πέρκι την ιγωνιάσω
αλλά τζείνη με το Audi
τζαι γω με την Μιτσουπισιάν
πού -μάνα μου- να την φτάσω;

Τέλοσπαντων, είπα τζαι γω,
ο ΣΙΚ θα καταλάβει.
Μόνο κανένας με κουρσού
ήταν να την προλάβει.

Φτάνω στο ππάρκιν της Αγοράς
που εν τα ταμεία του Δήμου
τζαι ππαρκάρω τον γάρο μου,
σικκιρτισμένη εν ήμουν.

Πιάνω την πορτοφόλα μου
τζαι ίσια που κατεβαίνω,
κλειώνω τζαι αρκέφκω τζαι βουρώ
πρέπει να πάω τζαι δουλειά,
άτε τζαι προλαβαίνω.

Ανταν τζαι κοντέφκω τζιαχαμέ
τζαι θωρώ το ππάρκιν,
ΤΟ ΠΠΑΡΚΙΝ ΤΟ ACCESIBLE
να'ν πιασμένο'πό'ναν σαραβάλλιν,
ίσια επιάν με τα ίχλιχλι μου
σκοτείνιασεν το δειν μου
τζαι εδεκάθκιαζα τη φάτσαν μου
που εν είχα το φυλλαδιίν μου!

Πιερώνω τζαι ίσια στρέφουμαι
στο αυτοκινητίν μου
αννοίω το ταμπλώ τζαι φκάλλω το
το φυλλαδιίν μου.

Ισιώνω ευτύς αλλήθωρη,
πελλή τζαι κουρτισμένη
αλλά ο άθρωπος έφυε
τζαι εστράφηκα χτιτζιασμένη.

Κινώ κατά τη δουλειά
τζαι ήμουν μες στη Νίκης.
Μπροστά μου μια χλιδάτη Μερσεντές
Τζαι ποια εν έθελε να'ν δική της.

Μα αννοίει το παράθυρο
ο γάρος που την εκράταν
τζαι πετάσσει το ποτσίαρο
ΑΜΑΝΑ ΜΟΥ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΜΑΝΑ ΜΟΥ!!

Πέζω του λλίον την πουρού,
είδε με που το καθρεφτούι,
άρκεψε τζαι τούτος να βουρά
τζαι'γω πίσω του χτιτζιαρούι!

Έφυε μου η μια το πρωί,
έφυε μου τζαι ο άλλος
ε τούτος εν πάει πούποτε
Εν πά' να μου φκει κάλλος; (πάτα πάτα την πεζίνα εννοώ κοπέλλια)

Τζαι α μάνα μου πλευρίζω τον
στα φώτα του Μακαρείου.
Αννοίω το παράθυρο,
φορώ τζαι ένα χαμόγελο,
ε άνοιξε το παράθυρο ρε πίου!!

Στο τέλος άνοιξεν το τζαι τζείνος,
ευτυχώς εκαήλησέν μου.
"Καλημέρα", λαλώ χαμογελαστή
"Καλημέρα", λαλεί τζαι εχαμογέλασέν μου.

"Είσαι καλά;" ρωτώ εγιώ.
"Καλά, εσύ;" τζείνος αποκρίθην,
με σπαστά ελληνικά.
(Αλόπως ενόμισεν εκόλλουν του,
εν γι'αυτό που επολοήθην.)

"Καλά τζαι γω" του απαντώ
τζαι συνεχίζω ευτύς,
κάμνω τζαι την κίνηση
τζαι ο άλλος έμεινε να θωρεί.

"Τασάκι έshει η Μερσεντές;"
Ίσια έδισεν το βρύιν του
"Όχι" απαντά ποθκιάντραπα,
σαν τον εκάρφωνεν το δειν μου.

Συνεχίζω με χαμόγελο
τζαι με περίσσια χάρη
τζαι λαλώ του αμπαλατέξ
"να βάλεις ένα τζαι εν φτηνό,
εν κρίμα, τόση Μερσεντέξ
να έshει αίπιν, (ΓΑΡΕ!)".

Τζαι χαμογελώντας επάλαρα
τζαι έφκηκα το ανήφο(ρο)ν,
με τόρμη τζαι με πάθος
τζαι άφηκα τον χάσκωντα
να γυρεύκει που εν το λάθος.

ΧΑΧΑ, this has just made my day!

Thanks Natasa!!

(",)

Καλημέρες!