Εσύ σε ποια ενεργειακή (σ)κατάσταση βρίσκεσαι;

-Ρε εσχόλασες;
-Ναι.
-Έρκεσαι δηλαδή;
-Ναι.
-Κρατείς λεφτά;
-Κρατώ.
-Κανένα 50ευρο;;
-Νομίζω κρατώ ναι.
-Θέλουμε ψουμί τζαι ένα γάλα. Αν δεν σε κανέσουν μεν πιάεις.

Ήταν η πρώτη νύχτα που ανάψαμε το κλιματιστικό. Εξύπνησα που την πυρά η ώρα 6:15, ήπια λλίο νερό τζαι εξαναποτζοιμήθηκα ως τες 8:30. Η μάνα μου ήταν στην κουζίνα. Ερώτησα την κάπως τσαντισμένη γιατί εν έχουμε ρεύμα. Σχεδόν κλάμοντας είπε μου:

-Κόρη μου, μα εν άκουσες ίνταμπου εγίνηκε; Εγίνη μεγάλο κακό. Εγίνην έκρηξη στη ναυτική βάση στο Ζύγι, επεθάναν πλάσματα.[...] Τζαι εφοήθηκα για τον αρφό σου, γιατί κουβαλούν πυρομαχικά... Αλλά επιάσαμεν τον τηλέφωνο τζαι εν εντάξει τζείνος... 














Έχει που τζείνη την μέρα που στοιshειώνουμαι. Σκέφτουμαι συνέχεια τα πλάσματα που τόσο άδικα εκατακρεουργηθήκαν εξαιτίας της αμέλειας τζαι της ανευθυνότητας κάποιων που ενομίσαν ότι εκρατούσαν τον θεό που τα αρχίδια, σκέφτουμαι τα πλάσματα στα γύρω χωρκά τζαι στον αυτοκινητόδρομο που τους ήρτε ο ουρανός σφοντύλι τζαι σκέφτουμαι συνέχεια τζαι τζείνους που εμείναν πίσω τζαι που προσπαθούν να συνάξουν τα κομμάθκια τους.

Σκέφτουμαι τζείνο τον καημένο τον Διοικητή του Ναυτικού που εθώρεν τον Χάρο να κοντεύκει και δει την τελευταία εφτομάν τζαι κανένας εν τον άκουε. Τζαι εσκοτείνιασε ο άνθρωπος. Σκέφτουμαι τζείνο το γιο του που έφκηκε το μεσημέρι της Δευτέρας στο ΡΙΚ τζαι εμίλαν λες τζαι εν είχε χάσει τον πατέρα του λλίες ώρες πριν τζαι εθαύμασα την κράση του. Σκέφτουμαι τζαι την γεναίκα του, που έχει μεγαλύτερα αρχίδια από ότι έχουν ούλλοι οι κυβερνώντες μαζί.

Σκέφτουμαι τζείνους τους καημένους τους δίδυμους, που ήταν σαν τα κρύα τα νερά τζαι που εκάτσαν τζιαμέ με τον διοικητή τους ως την τελευταία (τους) ώρα. Εθκιάβαζα στην Καθημερινή τη συνέντευξη της μάνας τους (άλλη μια μάνα με αρχίδια) τζαι έδειχνεν τα παντελόνια τους τα κρουσμένα που τες πυρκαγιές που είχαν ανάψει πριν 2! εφτομάδες. 

Σκέφτουμαι τη μάνα του μιτσή που εχάθηκε τελευταίος, του Χαραλάμπους, που εν εμπορούσε να αναγνωρίσει ούτε τον ίδιο της τον γιο γιατί "η κκελλέ του εγίνην όπως τη μάππα, εν ξεχωρίζει τίποτε", όπως έμαθα που άτομο που δουλεύκει μες στο νοσοκομείο. Τζαι επασκίσαν οι του Νευρολογικού Ινστιτούτου για να κάμουν ταυτοποίηση με DNA. Τζαι σκέφτουμαι τζαι ποθαυμάζω πραγματικά τα αρχίδια της οικογένειας που αποφάσισε να δωρίσει τα όργανα του καημένου του μωρού της για να βοηθηθούν άλλοι.

Σκέφτουμαι τη γυναίκα του ενός που τους αδικοχαμένους που εγκυμονεί το παιδί τους. Με τι ψυshή να το φέρει στον κόσμο; 

Σκέφτουμαι τη γνωστή μου που είδα στην κηδεία του ενός πυροσβέστη τζαι εκατάλαβα ότι ήταν δικός της τζαι την οποία είδα στη διαδήλωση την Παρασκευή. Εφώναζε τζαι ωρύετουν κλάμοντας.  
"Θκυό μέτρα παλλικάρι τζαι επαραδώσαν μας ένα shέρι." 















Τούτη η κουβέντα εν θα φύει ποττέ που το νου μου.















Εν αβάσταχτος ο πόνος του κόσμου.



Τζαι ασήκωτες οι ευθύνες.

Από Κίτρινα Ποδήλατα. 

Εν το τραγούδι που με εκφράζει απόλυτα τούτες τες μαύρες τζαι σκοτεινές μέρες, που η πίκρα τζαι ο πόνος ξιshειλούν που παντού.

Εδώ θα το έβρετε κομμένο για ringtone.

Υ.Γ.: Αν κάποιος το θέλει κομμένο που άλλο σημείο, επικοινωνήστε να σας το κανονίσω.

Γίναμε σκλάβοι δέκα τυπάκων που τον πλανήτη τον κρεμάνε σα μπρελόκ
Θερίζουν πλούτη και σπέρνουν πείνα, θέλουν να δουν να φτύνουμε αίμα στη ρουτίνα
Νοιάζονται τόσο για τα παιδιά σου, τους ψηφοφόρους που 'χεις μέσα στην κοιλιά σου
Θα τους σπουδάσουν, δουλειά να πιάσουν και με ρουσφέτια υποκλίσεις να χορτάσουν

Μα εγώ θα ζήσω μέσα στη μέρα, θέλω τα χέρια να σηκώνω στον αέρα
Θέλω τον ήλιο και οξυγόνο κι αυτό το μέλλον με ελπίδα ανταμώνω
Θέλω οξυγόνο, θέλω να ζήσω, θέλω να ζήσω, ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ!

Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα, θα σας ρημάξω στις κλωτσιές στην ανηφόρα
Άμα τα πάρω δε θα μπορέσουν δυο διμοιρίες από ΜΑΔ να με βολέψουν
Κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι, κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό
Έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι, τη φαντασία μου χορεύω στο κενό

Αξιοπρέπεια κι αρχές λείπουν ταξίδι και την καρδιά μας που διψά ποτίζουν ξύδι
Ματαιόδοξοι μασόνοι κυβερνάνε ρε μα οι μεγάλοι χορηγοί που πολύ μας αγαπάνε
Θα μας γλιτώσουν, είναι σπουδαίοι! Θα μας αφήσουν να ρημάξουμε στα βράχια τελευταίοι
Δημοκρατία κι αξιοκρατία πλέον πωλούνται σε πανέρια σε ευκαιρία!
Μα εμείς πονάμε αυτό τον τόπο, σφίγγουμε δόντια και λουριά για την Ελλάδα ρε γαμώτο
Νομίζουνε ποτέ δε θα μιλάμε, όμως τα πρόβατα τους λύκους θα τους φάνε!

Γι' αυτό θα ζήσω μέσα στη μέρα, θέλω τα χέρια να σηκώνω στον αέρα
Θέλω τον ήλιο και οξυγόνο κι αυτό το μέλλον με ελπίδα ανταμώνω
Αχ Ελλάδα σ'αγαπώ και βαθιά σ'ευχαριστώ που με έμαθες ποτέ να μην κωλώνω!

Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα, θα σας ρημάξω στις κλωτσιές στην ανηφόρα
Άμα τα πάρω δε θα μπορέσουν δυο διμοιρίες από ΜΑΔ να με βολέψουν
Κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι, κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό
Έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι, τη φαντασία μου χορεύω στο κενό

Αύριο 12/07/2011 όλοι στην Πλατεία Ελευθερίας στις 20:00 για να φωνάξουμε την αγανάκτισή μας κατά της εγκληματικής ανευθυνότητας των υπευθύνων για την τραγωδία στη ναυτική βάση Ζυγίου.

ΦΤΑΝΕΙ ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ.
Είναι προφανές ότι τα λόγια δεν πιάνουν τόπο σε τούτη τη γέριμη χώρα.
ΟΛΟΙ ΑΥΡΙΟ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ!!

Παραθέτω αυτούσιο σημερινό άρθρο του Πολίτη, με το οποίο δεν εσταμάτησα να γελώ όσο το εθκιάβαζα: 


Κατά την τριήμερη επίσκεψη του Πάπα Βενέδικτου 16ου στην Κύπρο, ο «Π» κατέγραψε πέντε παραβιάσεις του πρωτοκόλλου του Βατικανού.
Γράφτηκε και ειπώθηκε ουκ ολίγες φορές την περασμένη εβδομάδα ότι, βάσει του πρωτοκόλλου του Βατικανού, ο Πάπας απαγορεύεται να καθίσει σε τραπέζι για φαΐ με λαϊκούς, παρά μόνο με κληρικούς και ότι ταξιδεύει από τη Ρώμη πάντα με Alitalia και επιστρέφει με τις αερογραμμές της χώρας που επισκέπτεται. Εντούτοις, τα πιο πάνω αποτελούν μόνο ένα μικρό κομμάτι των κανονισμών του πρωτοκόλλου του Βατικανού, αναφορικά με τις συναντήσεις που πραγματοποιεί ο Πάπας.

Η πρώτη κυρία
Κατά την άφιξή του στην Κύπρο την Παρασκευή 4 Ιουνίου, τον Πάπα υποδέχθηκε ο Πρόεδρος Χριστόφιας με τη σύζυγό του, Έλση . Η πρώτη κυρία φορούσε λευκά ρούχα, κάτι που απαγορεύει το πρωτόκολλο του Βατικανού, σύμφωνα με το οποίο, όσοι πραγματοποιούν επίσημη συνάντηση με τον Ποντίφικα πρέπει να αποφεύγουν το άσπρο χρώμα στα ρούχα τους, καθώς αυτό είναι το χρώμα του Πάπα. Στο πρωτόκολλο αναφέρεται ότι μόνο οι αρχηγοί κρατών που προέρχονται από βασιλική οικογένεια μπορούν να φορούν άσπρα ρούχα όταν συναντούν τον Πάπα, κάτι που έπραξε η βασίλισσα της Ισπανίας, Σοφία, όταν επισκέφθηκε το Βατικανό και συνομίλησε με τον Πάπα Βενέδικτο.

Ο ασπασμός
Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος ασπάστηκε τουλάχιστον δύο φορές τον Πάπα. Αυτό απαγορεύεται βάσει του πρωτοκόλλου. Ο χαιρετισμός των μη καθολικών στον Πάπα γίνεται με τον εξής τρόπο: Ελαφριά υπόκλιση και χειραψία. Όσον αφορά τους καθολικούς, αυτοί χαιρετούν τον Πάπα γονατίζοντας και φιλώντας το δακτυλίδι στο δεξί του χέρι. Ο υπουργός Εξωτερικών, Μάρκος Κυπριανού, λανθασμένα χαιρέτισε τον Πάπα φιλώντας το χέρι του.

Δώρα και γυναίκες
Ο δήμαρχος Πάφου, Σάββας Βέργας, προσέφερε δώρο στον Πάπα Βενέδικτο κατά την άφιξη του δεύτερου στην εκκλησία Αγίας Κυριακής Χρυσοπολίτισσας την περασμένη Παρασκευή. Αυτό απαγορεύεται από το πρωτόκολλο, καθώς δώρα στον Ποντίφικα μπορούν να προσφέρουν μόνο αρχηγοί κρατών.
Παράλληλα, στην επίσκεψη που πραγματοποίησε το πρωί του περασμένου Σαββάτου στο Προεδρικό Μέγαρο, ο Πάπας Βενέδικτος συνάντησε όλα τα μέλη της οικογένειας του Προέδρου Χριστόφια. Οι δύο κόρες του Προέδρου, Χριστίνα και Μαριάννα, φορούσαν ρούχο που άφηνε εκτεθειμένους ώμους και πλάτη. Σύμφωνα με το πρωτόκολλο του Βατικανού, οι γυναίκες που έχουν επίσημη συνάντηση με τον Πάπα πρέπει να φορούν μακρύ φόρεμα ή παντελόνι κουστουμιού, ενώ απαγορεύεται η έκθεση των ώμων και της πλάτης. Η κάλυψη του κεφαλιού με μαντίλα, σύμφωνα πάντα με το πρωτόκολλο, είναι προαιρετική.

Χωρίς σάνδαλα
Επίσης, το κοινό (όχι οι επίσημοι προσκεκλημένοι) που βρίσκεται στον ίδιο χώρο με τον Πάπα, πρέπει να αποφεύγει τα σάνδαλα, τα κοντά παντελόνια και τις φούστες πάνω από το γόνατο. Στις εκδηλώσεις που έγιναν κατά την επίσκεψη του Πάπα στο νησί, και οι οποίες ήταν ανοικτές στο κοινό, κανένα από τα πιο πάνω δεν τηρήθηκε.

---

Μπους προς Πάπα
Τον είπε «κύριο»
Την πιο σοβαρή παραβίαση του πρωτοκόλλου του Βατικανού για τις συναντήσεις του Ποντίφικα, σύμφωνα με ξένα δημοσιεύματα, την έκανε ο πρώην Αμερικανός Πρόεδρος, Τζορτζ Μπους ο νεότερος, όταν προσφώνησε τον Πάπα Βενέδικτο «sir», δηλαδή «κύριε». Στις 9 Ιουνίου του 2007, ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ επισκέφθηκε τον Πάπα στο Βατικανό και ερωτηθείς από τον Ποντίφικα αν έχει προγραμματίσει συνάντηση με την κοινότητα του Sant΄ Egidio, απάντησε: «Yes, sir». Σύμφωνα με το πρωτόκολλο, ο Ποντίφικας πρέπει να προσφωνείται «Αγιότατος» ή «'Αγιος Πατέρας». Αξίζει να σημειώσουμε ότι και ο ίδιος ο Πάπας Βενέδικτος παραβίασε μερικές φορές το πρωτόκολλο του Βατικανού. Την επομένη της εκλογής του Μπαράκ Ομπάμα στο αξίωμα του προέδρου των ΗΠΑ, ο Πάπας Βενέδικτος παραβίασε το πρωτόκολλο και έστειλε προσωπική συγχαρητήρια επιστολή στον Ομπάμα.

ΑΚΗΣ ΠΑΝΑΓΗ
Κωδικός άρθρου: 950630
ΠΟΛΙΤΗΣ - 08/06/2010, Σελίδα: 38


Καλά ολάν, μα εν κάμνουν το homework τους πριν να υποδεχτούν τους ξένους τους; 

...Γιουροβύζια.

(Φυσικά μηδένα προ του τέλους μακάριζε, έχουμε ακόμα ένα ημιτελικό) 

Μου άρεσε που ο πρώτος ημιτελικός ήταν τόσο απλός. Απλός, λιτός και απέριττος. Και εκτός που την Σερβία, εν είδαμε ιδιαίτερα παναΰρκα (wtf was that by the way?) 

Εντυπώσεις από τα τραγούδια;

Τα πλείστα εδυσκολευτήκαν να πείσουν τα ευαίσθητα μου αυτιά.

Με κάποια εκόντεψα να πεθάνω από ανία. Βλέπε Ρωσία, Βέλγιο (μα καλά, ούλλου του υπόλοιπου κόσμου άρεσεν τους το τραγούδι του Βελγίου;!), Λευκορωσσία (πιο κοψοβλέβ άλλη φορά).

Άλλα ήταν σχεδόν ενοχλητικά. Βλέπε Πολωνία (αν και δεν ήταν καθόλου άσχημο, ήταν a bit too surreal for my taste), Σλοβακία (€2000 το κάθε κοστούμι μίσιη μου!!), Φινλανδία, Σερβία (επαναλαμβάνω, wtf was that?! Τζαι ακόμα αρέσκει μου ο Μπρέκοβιτς).

Κάποια πέρασαν εντελώς αδιάφορα. Βλέπε Μάλτα, Λετονία.

Άνετα άκουσα τα τραγούδια της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (επαραξενεύτηκα που επέρασε η Ρωσσία με το τσιοφτοτράγουδο της και όχι η ΠΓΔΜ).

ΑΛΛΑ η έκπληξη ήταν η Ισλανδία!!! Where did that come from? Εκατενθουσιάστηκα με τη σύνθεση και τη δυναμική του τραγουδιού, τη φωνή και την άνεση της ερμηνεύτριας (plus ήβρα την πολλά όμορφη, εν ιδιαίτερα γλυκο το πρόσωπο της)! Αμφιβάλλω αν θα καταφέρει να με ενθουσιάσει τόσο πολλά άλλο τραγούδι από το 2ο ημιτελικό. Εννοείται ότι θα μπω στον κόπο να το ψηφίσω. Είναι εύκολα το τραγούδι του καλοκαιριού. Άτε enjoy, πάω να το ξανακούσω και να λικνιστώ στο ρυθμό του ..πας στην καρέκλα του γραφείου στη δουλειά.

Το blog τζαι η μαστόρισσα του σας εύχονται τζαι τούτες οι γιορτές να είναι ακριβώς όπως τες θέλετε!

Ίνσιαλλα η ατομική σας ενέργεια να εκτοξευτεί στα ύψη, να μεν φάτε πολλά τζαι να τσακρίσετε τζαι να μεν πάρετε πολλά κιλά που τα λυξιά τζαι τα τραπεζώματα.

Τζαι εύχομαι σας που τα βάθη της καρκιάς μου ο νέος χρόνος να σας φέρει τζείνα που ποθείτε!

Να ζει κανείς ή να μη ζει;

(συγκεντρώθου κόρη μου)

Α, ναι.

Πρωί Κυριακής, καθόμασταν με την Τόντα στον καναπέ μετά από το πρόγευμα. Η Τόντα κάτω από ένα κουίλτ και μια κουβέρτα, εγώ με το τιραντάκι. Χεχ.

Αποφασίζω επιτέλους να ταράξω τον κώλο μου και να ετοιμαστώ να πάω στο μεσημεριανό τραπέζι. Καθώς εφάρμοζα το concealer μου (πώς αλλιώς να καλύψουμε τον μαύρο κύκλο), φωνάζει η Τόντα "χτυπά η πόρτα".

Δεν ήταν το κουδούνι, κάποιος actually εχτυπούσε την πόρτα.

Ποιος να είναι τέτοια μέρα, τέτοια ώρα; Και γιατί να μη χτυπά το κουδούνι;

Κοιτάζω από το ματάκι, αν και η μέρα μουντή και ο προθάλαμος σκοτεινός, το φως δεν ήταν αναμμένο. Και από φιγούρα ξεχώριζα κάτι petite. 

Η Τόντα: "ρώτα ποιος είναι."

Ανοίγω την πόρτα, με το concealer στο χέρι και λίγο στο μάτι, για να αντικρύσω ένα μικρό ξανθό, μάλλον μη Κύπριο, γύρω στα δέκα.

"Να τα πούμε, να τα πούμε;"

"Να τα πεις, καλό!" :)

".... Εεεεε, εεεμ, εεεεε... Εξέχασα, συγγνώμη. ... Εεεε, εμμμ. Συγγνώμη, συγγνώμη."

Ελυπήθηκα τον πολλά γιατί αντράπηκε :)

"Εεε, (ξεφύσημα, πισωπάτημα), εεε συγγνώμη.."

Πάω να πιάσω ψιλά, του λέει η Τόντα με τον ήπιο επιβλητικό τόνο της φωνής της, όντας ενεργή παιδαγωγός:

"Σκέψου λίγο και θα τα θυμηθείς."

Μέχρι να πάω στην πόρτα, ο μιτσής εθυμήθηκε τα κάλαντα και άρχισε να μας τα ψάλλει.

Χαζοχαρούμενη άκουα, ακόμα με το concealer αλλά και τα ψιλά στο χέρι.

Σε κάποια φάση εσαντανώθηκε πάλε τζαι εξίασε πώς εξεκινούσε μια ενδιάμεση στροφή. Ήβρα τον πολλά χαριτωμένο. 

Όταν ετέλειωσε είπε μας "και καλά Χριστούγεννα!", έβαλα του τρία ευρωπουλάκια στο χέρι και είδα μια λάμψη στα μάτια του και ένα ενθουσιασμό που εδυσκολεύτηκε να τον κρύψει.

Κλείνοντας την πόρτα, εφυρτήκαμε με την Τόντα τζαι ελυπηθήκαμεν τον που ένιωσε τόσο αμήχανα.

"Πάντως έδωκε πας τες περιπτώσεις, για να ξιάσει τα λόγια του!" είπα της Τόντας τζαι εξαναφυρτήκαμε :) 

Με αυτό το κκουλ ψαρούδιν με το σι-θρου κεφάλι θέλω να σας ευχηθώ μουshhιεμένο κατακλυσμό!



(όσοι εν να μουshhιέψετε εκτός παραλίας, σκεφτείτε το κακομάζαλο το υδατικό μας ισοζύγιο τζαι μουshhιέψτε μετρημένα, φενκς)

Έκατσα να δω ειδήσεις και ξαφνικά βλέπω τούτο το ρεπορτάζ και αυθόρμητα ξεκινώ να χειροκροτώ και να φωνάζω "ΗΡΩΑΣ!" :





Και η ερώτηση προς τον ΑΧΩΝΕΥΤΟ Bush, που είχε τόσο θράσσος ώστε να ξαναπάει στο Ιράκ, είναι:

ΠΟΥ ΠΑΕΙΣ ΤΙΤΣΙΡΗ ΣΤΟ Β*ΛΛΟΧΩΡΙ;;
(Zumberman, N/A)

Ως ήταν αναμενόμενο, άπαξ τζαι εκοντέψαν τα Χριστούγεννα, εν έχει τσιάνς να μεν μας πρήσουν με το κλασσικό "Λαστ Γρίσμα(ς)". Εχτές προχτές που το άκουα εσκέφτουμουν "πάλε ρε κουμπάρε;;;" τζαι ύστερα ελυπήθηκα τους πιο μεγάλους που το ακούν πιο πολύ καιρό που'μένα.

Ε, λοιπόν σήμερα ανοίγοντας το email μου το βρίσκω αυτό, ως ήταν μια άλλη δικαίωση στο χτίτζιασμα μου:



Ευχαριστώ το κοριτσόπουλο που μου το έστειλε!

Άγιε Βασίλη,

σαν όλα τα μωρά που στερούνται φαντασίας, εν εμπήκα ποττττέ στον κόπο να σου γράψω γράμμα. Ούτε θυμούμαι τον εαυτό μου να θέλει κάτι συγκεκριμένο για τα Χριστούγεννα (ναι συμφωνώ, ήμουν μαννούι. Ή απλά εύκολο μωρό. Εν τωρά που εδυσκόλεψα. Oh well..)
Αργότερα όταν εμπήκα στην εφηβεία πάλε εν ήθελα τίποτε συγκεκριμένο, εκτός που λεφτά για να μπορέσω να αγοράσω του τότε πρώην δώρο (*#@&^!^%$@*. Μαννή στην παιδική ηλικία, θεόμαννη στην εφηβεία. Πάμεν καλά)
Ευτυχώς εβρέθηκε τζαι το Γλυκισματούδι τζαι έκαμε μας ππασς το τασκ για τη γρίσμας λιστ, ειδεμή...

Ελπίζω το αγγελάκι να μεν σου κρατά κατζία που τζείντη χρονιά.. Θυμάσαι που, μετά που έμαθες για τες περιπέτειες της Αηβασίλαινας με το ξωτικό τζαι μετά που σου εφύαν οι τάρανδοι γιατί έκαμνε απεργία η συντεχνία τους, ήρτε το ανυποψίαστο το αγγελάκι τζαι ερώτησεν σε ούλλο χαρά "Άγιε, πού να το βάλω το δέντρο;" τζαι απάντησες του τζείνο που του απάντησες ούλλο νεύρα. Τζαι που τότε εκαθιερώθηκε να βάλλουμε το αγγελάκι στην κορυφή του χριστουγεννιάτικου δέντρου. Θυμάσαι. Τζαι το αγγελάκι θυμάται, κάθε χρόνο...

Τωρά που εμπήκα στα βάσανα Άγιε μου, εν τζαιρός να ζητήσω κι εγώ λλία πράματα. Ξέρω το, εν ήμουν καλή φέτος, νευριάζω πολλά εύκολα, ξιτιμάζω τους ούλλους μες στους δρόμους, κάποτε πάω τζαι με 122 τζαι κυρίως αρνούμαι να χαρτωθώ. Παρόλα αυτά, βρίσκω το θάρρος να ζητήσω λλία πράματα γιατί όπως θα ξέρεις πολλά καλά, ήμουν αρκετά μαννή τόσα χρόνια ώστε να μεν ζητώ τίποτε. Εδέχουμουν ό,τι μου έφερνες, όποτε μου έφερνες (..τα Χριστούγεννα. Γιατί γυρόν του χρόνου εν έχω παράπονο..).
Παρακαλώ σημείωσε ότι αν δε μπορείς να μου φέρεις τούτα που ζητώ δαμέ, κάμνουν μου τζαι τα cash, thank you.

1. Παραπέμπω στη λίστα της Ασυγχώρητης, απλά επειδή εν έκαμα ακόμα τρεχούμενο, ζητώ μόνο να ξοφληθούν τα φοιτητικά μου δάνεια Άγιε μου. Εν τζαιν πολλά. Τζαι πιέρωσε τζαι στους δικούς μου όσα εξοθκιάσαν πάνω μου για το πτυχίο σε παρακαλώ (αν σου περισσεύκουν δώσ'τους τζι'άλλα, επιάσαν τζι'άλλοι σειρά).

2. (Ξέρω ότι τούτο εν μίσσιον ιμπόσσιπολ, αλλά πάλε εν να το ζητήσω..) Θέλω, Άγιε μου, να κάμεις να σταματήσει η μάνα μου να μουρμουρά. ΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ. Μετά που εκαλόμαθα 5 χρόνια αγουέη, ΕΒΑΡΥΦΑΝΗΝ ΜΟΥ Άγιε μου (όι ότι πιο παλιά άντεχα). Απλά τωρά εγέρασε αλλό 5 χρόνια τζαι η μουρμούρα της επήε σε ατβάνστ λέβολ τζαι οι αντοχές μου στο λόουερ.

3. Θα ήθελα να με πκιερώσει η κυβέρνηση για τζείνα που της δουλεύκω τούντους θκυό μήνες τζαι να με πκιερώνει κανονικά μετά.

4. Θα ήθελα να δικαιούμαι να σκοτώσω κανένα κοπελλούι. Όι, όι, κοντεύκουν Χριστούγεννα, εν πρέπει να γινώ κατζιά. ΟΚ, θα ξαναπροσπαθήσω. Θα ήθελα ένα μαγικό ραβδάκι να μπορώ να εξαφανίζω τα κωλόπαιδα που μου λυούν τα νεύρα κάθε Δευτέρα και Παρασκευή. There. Better?

5. Θα ήθελα επίσης τζείντο ραβδάκι να εξαφανίζει ούλλους τους γάρους που τους δρόμους για να μεν χρειάζεται να τσιριλλώ, να ξιτιμάζω, να καταγγέλλω τζαι να αφήνω κολλούες με απειλητικά -πλην ευγενικά- μηνύματα πας στα αυτοκίνητα, και ως εκ τούτου να μεν γεράσω σε μισό χρόνο.

6. Θα ήθελα πραγματικά να ευαισθητοποιηθούν ούλλοι όσο αφορά την προστασία του περιβάλλοντος, τζαι πρώτος πρώτος τζείνος ο γάρος που ήταν μπροστά μου στο χάηγουέη προχτές τζαι εθώρεν με περίεργα όταν τον επλεύρισα τζαι ετσιρίλλουν του γιατί επέταξε τα νάυλον των τσιάρων του μες στο δρομο.

7. Θα ήθελα ένα αυτοκινητούδι καινούριο (εκουράστηκα να το ξεκινώ 5' πριν να φύω που σπίτι για να βράσει, να αννοίω παράθυρα μες στον κώλο της πυράς το καλοτζαίρι τζαι να φορώ 200 ρούχα το χειμώνα - - - τον ΠΟΙΟΝ; τζαι συν τοις άλλοις έχει και μεγάλη κατανάλωση). Αν εν δυνατό, θέλω το να είναι φιλικό προς το περιβάλλον, αλλιώς να έχει μικρή κατανάλωση. Αλλά όι να εν κανένα ποτζείνα που εν τραβούν! Τζαι η ασφάλεια εν σημαντική επίσης. Αλλά όι Σμαρτ. Ούτε Μίνι. Τζαι προς Θεού, ΟΧΙ Honda HRV!! (πέτε μου ότι εννεν όπως το κουτί του γαλάτου ππέσοντα πας σε τέσσερις τροχούς!!!)

8. Θέλω τζαι ένα λάπτοπ Άγιε μου, τούτο που έχω εν στα πρόθυρα διάλυσης. Τζαι να'ν πάουερ, γιατί ξέρεις που τους φκάλλω την πίστη τζαι πάσιν χρόνια. Αλλά αν πραγματοποιήσεις την ευχή 3, μπορεί να μεν χρειαστεί να την πραγματοποιήσεις τούτη.

9. Θέλω Άγιε μου να μεν υποχρεωθώ να χαρτωθώ για τους λόγους που ξέρεις εσύ (αν δεν είσαι σίουρος ρώτα τον Μάστρο σου) (και δεν αναφέρομαι σε πιθανότητα εγκυμοσύνης).

10. Και τέλος, θέλω λλίες ωρούες. Λλίες ωρούες να μπορώ να θωρώ το Μωρό μου το όμορφο, τες φιλενάδες μου τες καλές τες πελλές που πεθυμώ πολλά, λλίες λλίες ωρούες να μπορέσω να κάμω τζαι τίποτε άλλο εκτός που δουλειά1, δουλειά2 τζαι γυμναστήριο.

Αυτά Άγιε μου. Με πολλά με λλία. Ξέρω ότι εν μου αξίζει τίποτε που τούτα. Αλλά άτε...

Ωχ, ωχ, ωχ (με την ευχή να γίνει χο χο χο),
Λένη


Υ.Γ. Άτε, να δούμε τζαι 'σάς τες λίστες σας..

Φαίνεται να είναι μεν το προϊόν της σκέψης κάποιου αθκιασερού, αλλά it's a good one :p

Άργησα λίγο, I know (έχω καλούς λόγους, honestly!), αλλά έτσι μπαίνοντας στο πνεύμα των ημερών, αφού ετέθηκε σε λειτουργία ο Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων για να αναπαραστήσει τις συνθήκες που επικρατούσαν αμέσως μετά το Big Bang, παραθέτω τη σελίδα αυτή, που προσπαθεί να δώσει μια αίσθηση της κλίμακας των θερμοκρασιών που θα επιτευχθούν στο πείραμα, του απόλυτου μηδέν και ..του πυρός του εξώτερου..

Επίσης, για τζείνους που φοούνται ότι που το πείραμα εν να δημιουργηθούν μαύρες τρύπες, δέτε δαμέ τι εν να μας ρουφήσει. Πηλέ μου να ξέρουμε πόθθεν επήαμε, έννε; (Όϊ ότι ο πλανήτης εν ένιγουέη υπό διάλυση..)

Και επειδή εν πολλοί εν τζοιμούνται τζαι που ανησυχούν ότι φλερτάρουμε με το Θεό (βλέπε το ποστ της φίλτατης Ασυγχώρητης), είπα να αποταθώ ολόισια στον iΘεό, πέρκι τον ξεφκάλω τίποτε για τον LHC, αλλά όπως θα διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι εν μου έκοφκε κουβέντα...


Επέμενα δηλαδή, αλλά..


Σόρυ guys, μόνο μια τρύπα στο νερό έκαμα (τζαι I swear εν είχα κανένα επιταχυντή!).

Εθυμηθήκαν τωρά να διαφωνήσουν, λέει, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ για την προώθηση της πολιτικής συμφιλίωσης ανάμεσα σε Ε/Κ και Τ/Κ στα σχολεία. Διερωτάται μάλιστα ο τέως υπουργός παιδείας Άκης Κλεάνθους κατά πόσο κάποιος θεωρεί ότι το εκπαιδευτικό σύστημα αναδεικνύει τον εθνικισμό.

Εμμ, θύμισ'με λίγο που ζεις γιόκα μου;

Οι γονιοί των μωρών που εν τωρά στα σχολεία είτε είναι εκείνοι που εζήσαν την εισβολή, είτε πιο νέες γενιές που επεράσαν που ένα εκπ. σύστημα που forza ήταν εθνικιστικό! Η δική μου γενιά (έχω συμμαθήτριες που έχουν κοπελλούθκια 5-6 χρονών) ουδέποτε εδιδάκτηκε για τες λαθκιές που έκαμε η Ε/Κ πλευρά, τόσο σε πολιτικό όσο και σε ατομικό επίπεδο. Μόνο "τι εκάμαν οι Τούρκοι".

Θυμούμαι πολλά έντονα ήμαστε 9-10 χρονών και να πάμε εκδρομή κάπου στην ελεύθερη περιοχή Αμμοχώστου, να είμαστε στο λεωφορείο και να κατευθυνόμαστε παράλληλα προς την πράσινη γραμμή, να πιάνουμε παγκέτο απέναντι που το παράνομο φυλάκιο και να φωνάζουμε συνθήματα. Εν να μου πείτε, εν είναι τραγικό να θέλεις τους Τούρκους έξω από την Κύπρο. Ναι, αλλά τότε κανένας εν μας είπε την άλλη πλευρά της ιστορίας.
Και το ότι η εκπαίδευση μας ήταν μονόπλευρη πιστεύω εκαθόρισε μας.

Όταν έκαμα τα πρώτα μου βήματα στο διαδίκτυο, ήταν το mIRC. Έμπαινα στο κανάλι της Κύπρου, άτε το πολύ και της Ελλάδας και εκουβέντιαζα με κόσμο, κυρίως της ηλικίας μου. Μια μέρα, θυμούμαι, ήμουν στο κανάλι της Κύπρου και ήρθε κάποιος και άνοιξε μου κουβέντα. Και εζήτησε μου να μιλούμε αγγλικά γιατί δεν ήταν πολύ καλά τα ελληνικά του. Επαραξένεψε με, αλλά I went along. Α, κι επίσης εν μου είχε πει ποτέ από που ήταν.
Εμιλούσαμε πολλά και θυμούμαι πόσο μου άρεσε η κουβέντα μας! Ήταν λίγο πιο μεγάλος που'μένα, κάπου στα 16 (ήμουν 12;) και ασχολείτουν με τη μουσική, όπως κι εγώ (είχα πει σε προηγούμενο ποστ ότι η μουσική ενώνει.. Ε αυτό, ένιωσα πλέον μια μικρή σύνδεση). Μάλιστα είχε συγκρότημα με τους φίλους τους και είχαν ηχογραφήσει και ένα δίσκο αν θυμούμαι καλά.

Όπως και να'χει, στην ώρα που εκουβεντιάζαμε, εξανοίχτηκε σε κάποια φάση ο καημένος και είπε μου ότι έμενε Λευκωσία. Ενευρίασα! Και άρχισα να του μιλώ ελληνικά πλέον. Ότι, αφού έμενε Λευκωσία έπρεπε να μπορεί να μιλά και ελληνικά (έτσι το εκλάμβανε το απλοϊκό μου μυαλουδάκι τότε). Και ήντα ήθελε ο καημένος, είπε μου ότι εν που το "turkish side" της Λευκωσίας. Ταύρος σε υαλοπωλείο η δικιά σας. Έχοντας κιόλας γονείς πρόσφυγες, τους οποίους το χωριό εν πας στην πράσινη γραμμή και έβλεπα το που σπόρος.. Και άρκεψα του το τροπάρι που μου εμάθαν κι εμένα στο σχολείο. Ότι εν είναι τούρκικη πλευρά, εν ελληνική πλευρά και ήρτε η Τουρκία το '74 και έδιωξε τους ελληνοκυπρίους κλπ κλπ.
Περιττό να σας πω ότι το παιδάκι έφυγε, σαν κυνηγημένο. Λίγο μετά έκαμε κλικ ο νους μου ο φτωχός ότι εμεγάλωσε κι εκείνος -σαν κι εμένα- χωρίς να έχει ζήσει τα γεγονότα και ξέρει -όπως κι εγώ- ότι εδιδάκτηκε. Και ένιωσα πάρα πολύ άσχημα. Και ακόμα νιώθω. Στο κάτω κάτω τι φταίει αν εκείνα εδιδάκτηκε;

Ήταν μια κουβέντα που πιστεύω με καθόρισε για να θέλω να έχω κάποιες στάσεις σήμερα. Η οικογένεια μου δεν χρωματίζεται για να έχω κάποιες συγκεκριμένες πεποιθήσεις. Τωρά που έμαθα λίγη Ιστορία και σαν ενήλικας εδιαπίστωσα ότι η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη από ότι ένας απλός διαχωρισμός προβάτων και εριφίων, και ως εκ τούτου θέλω να είμαι ανοικτόμυαλη, δυσκολεύκουμαι! Παλεύκω το αλλά δυσκολεύκουμαι! Φαίνεται εκάμαν πολλά καλή δουλειά μ'εμένα οι δάσκαλοι μου (και οι καθηγητές μου δηλαδή! Να μην παραβλέπουμε το γεγονός ότι 6 χρόνια στη δευτεροβάθμια ΟΥΔΕΠΟΤΕ εκάμαμε σύγχρονη κυπριακή ιστορία. Μόνο όσοι επιάσαν ενισχυμένη ιστορία στις τελευταίες τάξεις του λυκείου εκάμαν, λες και εν το κάτι έξτρα που κάμνουν όσοι έχουν την ενίσχυση και όχι κάτι βασικό, μέρος της εθνικής μας ταυτότητας).

Χωρίς να ξέρω λοιπόν με λεπτομέρεια πόσο καλή δουλειά εκάμαν οι εκπαιδευτικοί με τους συμμαθητές μου και τις προηγούμενες τις μετά-την-εισβολή γενιές, έχω μια υποψία ότι εν πολλοί που εν να μοιράζονται παρόμοιες απόψεις. Κι επειδή σαν εκπαιδευτικοί και σαν κοινωνία λέμε ότι "η εκπαίδευση ξεκινά από το σπίτι", πώς θα διασφαλιστεί ότι οι νέες γενιές εν είναι κολλημένες σαν τις προηγούμενες, δεδομένου ότι είτε το θέλουμε είτε όχι μια (δια)λύση εν κοντά;

Ποιαν ταυτότητα θέλουν να διατηρήσουν όσοι εθυμηθήκαν να ξεσπαθώσουν τωρά; Ίσως να εν τούτο το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί πρώτα και ύστερα το γιατί αντιδρούν.

Όλοι γνωρίζουμε ότι στην αρχαιότητα οι άντρες συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες γυμνοί. Αρχικά δεν αποτελούσε πρόβλημα. Γιατί όμως άλλαξε αυτό, ξέρουμε;
Ήταν μετά από μια παρεξήγηση στη σκυταλοδρομία 4x100, όπως μας εξηγεί ο Angelo Tsarouchas. Απλά είχε γίνει ένα μπλέξιμο σε μια αλλαγή σκυτάλης. "Sorry George"...