Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κυβερνητικά.. μαργαριτάρια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κυβερνητικά.. μαργαριτάρια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρακαλώ κάποιος να με διορθώσει αν κάνω λάθος, αλλά άμα είσαι άνεργος εν υποτίθεται ότι έχεις μεγαλύτερη ανάγκη τα λεφτά και δει του ανεργιακού επιδόματος;

Υπήρξα άνεργη 15 μέρες μες στο Πάσχα (δηλαδή τον Απρίλη) τζαι το επίδομά μου ακόμα να έρτει (τωρά τον ΙΟΥΛΗ).

Το ποστ τούτο εξεκίνησα να το γράφω όταν ήμουν στην αναμονή στο τηλέφωνο για να μιλήσω με Κοινωνικές Ασφαλίσεις. Ο λόγος που έπιασα να ρωτήσω είναι γιατί κάποιες φίλες μου επιάσαν το ανεργιακό τους πριν ένα μήνα. Η απάντηση που επήρα ήταν ότι ακόμα να εξεταστεί η αίτησή μου.


.
.
.

Ακόμα να εξεταστεί η αίτησή μου.

ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΕΞΕΤΑΣΤΕΙ Η ΑΙΤΗΣΗ ΜΟΥ;

Δηλαδή αν δεν έχω λεφτά στην άκρη ή αν δεν μπορεί να με συντηρήσει η οικογένειά μου πρέπει να ανοίξω τα πόθκια μου για να πέσει καμιά μπακίρα;
Τζαι άτε εγώ έχω μόνο ένα shυλλούι. Οι άλλοι που έχουν τζαι κοπελλούθκια; Πώς υποτίθεται ότι πρέπει να τα συντηρήσουν;;
Δηλαδή τωρά που εγράφτηκα άνεργη για το καλοκαίρι πότε να περιμένω το επίδομα; Χριστούγεννα;; Το επόμενο πάσχα;;;
Εν μπορώ να καταλάβω.

Ύστερα κλαίουνται ότι αυξήθηκε η εγκληματικότητα, κ.λ.π. (και λοιπές πελλάρες).
ΦΥΣΙΚΑ ΑΥΞΗΘΗΚΕ Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Διότι είμαι έτοιμη να διαπράξω φόνο!!
Διότι εμένα ακόμα να εξεταστεί η αίτησή μου για το πολύ €300 όπως το κόβω, ενώ ο πρόεδρος άλλαξε λιμουζίνα τζαι καταναλώνει τα €300 μου σε καύσιμα για να βουρά με 160χλμ/ώρα μες στο χάιγουεη τζαι ο κάθε αξιωματούχος του κερατά πιάνει τα επιδόματα του τζαι τες συντάξεις του αβέρτα.
Τακτοποιήθηκε πρόχειρα στις κατηγορίες , 13 τσιουτσίσαν | edit post
Σήμερα 6 του Οκτώβρη το 2010 επιχείρησα να κλείσω ραντεβού για ΠΑΠ τεστ στο Μακάρειο Νοσοκομείο της πρωτεύουσας της Κύπρου μας, της Λευκωσίας.

Το συντομότερο διαθέσιμο ραντεβού ήταν στις 7 του Φεβράρη το 2011.
Ναι, ύστερα που τέσσερις (four, quattro, quatre, cuatro, vier, nne, ד, 肆, 4) μήνες (τζαι μια μέρα, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα αυτό). 

Παρακαλώ να σημειωθεί ότι τα τελευταία 5 χρόνια (μέχρι και τον Μάρτη 2010) που κάμνω το συγκεκριμένο τεστ στο συγκεκριμένο νοσοκομείο η λίστα αναμονής δεν υπερέβαινε τον ενάμιση μήνα.

ΚΑΙ ΕΡΩΤΩ αγαπημένε/-η αναγνώστη/-τρια,

1. Τι άλλαξε τόσο δραματικά που το Μάρτη, που να δικαιολογεί τον τριπλασιασμό του χρόνου αναμονής για ΠΑΠ;
  • Αναβαθμιστήκαν τόσο πολλά οι υπηρεσίες του Μακάρειου που -μαζικά και άμεσα- όλο και περισσότερες Κύπριες προτιμούν το δημόσιο αντί ιδιωτικό τομέα υγείας ΚΑΙ ΔΕΙ γυναικολογίας; 
    Don't think so, το μόνο διαφορετικό που επαρατήρησα ήταν κάτι κόκκινες μαντριστικές λωρίδες στες ουρές των ταμείων και 2 καινούρια "περίπτερα" - τζαι τζείνα που τον τζαιρό του άξιππα.
  • Εν τόσο μεγάλη η οικονομική κρίση στα κυπριακά νοικοκυριά που πλέον δεν παίρνει τες Κύπριες να ξοδέψουν €150 για μια βίζιτα και ένα ΠΑΠ στον ιδιωτικό τομέα; 
  • Εν τόσο αποτελεσματική η πολιτική της κυβέρνησης για ενημέρωση του κοινού για θέματα υγείας που σπεύδουν μαζικά οι γυναίκες να δουν την υγεία τους; 
  • Επολλύναν τόσο οι αλλοδαπές γυναίκες δικαιούχοι δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στα δημόσια νοσοκομεία; και τι σημαίνει αυτό σε κοινωνικό επίπεδο;
  • Στα πλαίσια της οικονομικής εξυγείανσης του δημοσίου, η κυβέρνηση έδωσε εντολές να μας πεθάνει εμάς για λιγότερα ΠΑΠ, πέρκι έβρουν τα πόθκια τους ως τες επόμενες εκλογές;
2. Εγώ που πρέπει να κάμνω σε συγκεκριμένα τακτά χρονικά διαστήματα το τεστ μου, πότε πρέπει να κλείω για να βρίσκω;
Διότι όταν η φιλενάδα στην εξυπηρέτηση ασθενών έδωκε μου ραντεβού το Φεβράρη, είπα της σαστισμένη: "Μα πρέπει να κάμω το ΠΑΠ μου εντός τούτης της χρονιάς", τζαι απάντησε "να κλείεις πιο νωρίς". Καλά μαντάμ, άμα θέλω δηλαδή να κλείσω ραντεβού το Φεβράρη, πρέπει να μυριστώ τα νύshια μου ότι πρέπει να πιάσω 5 μήνες πριν; (διότι πιάνεις τζαι ένα μήνα για να τους έβρεις στα τηλέφωνα)

Δηλαδή, απορώ και εξίσταμαι!
Έχει καιρό που ανυπομονούσα να χρησιμοποιήσω λεωφορείο, ειδικά άμα έβλεπα τα καινούρια.
Την προηγούμενη εβδομάδα εχρειάστηκα το.
Ήθελα να πάω που Αγλαντζιά στον Άγιο Δομέτιο για να πιάσω το αυτοκίνητο μου. Εννοείται ότι για να κάμω τούτη τη διαδρομή έπρεπε να πάω κέντρο στην πλατεία Σολωμού και να αλλάξω λεωφορείο. Εν πειράζει, είχα ώρες.

Ήξερα ότι τα λεωφορεία περνούν τακτικά κάθε 20 λεπτά.
Οπότε πήγα στη στάση στην Αγλαντζιά και επερίμενα.

Και επερίμενα.

Και επερίμενα.

Και επερίμενα.

Μαζί μου ένας κύριος και μια κοπέλα ίσως λίγο πιο νεαρή που'μένα.
Τα 20 λεπτά που την ώρα που επήα εγώ τζιαμέ επεράσαν. Οπότε λέω "εν ώρα του".

Και επερίμενα.

Και επερίμενα.

Και επερίμενα.

Και ναι, βλέπω ένα λεωφορείο να έρχεται.
..Το λεωφορείο που κάμνει τη διαδρομή Πανεπιστημιούπολη - Κεντρικά Πανεπιστημίου (Καλλιπόλεως). Η άλλη που περίμενε μαζί μου επέταξε το τσιγάρο της χαμέ με τεράστια θρασύτητα και επιβιβάστηκε. Εν επρόλαβα να ΣΙΚ-ο-δράσω.

Ερώτησα τον άλλο κύριο αν περιμένει το κανονικό λεωφορείο και αν ξέρει τι ώρα έρχεται. Είπε μου "κάθε 20 λεπτά αλλά πρέπει να έφυε". Εξήγησα του ότι έχει πάνω που 25 λεπτά που περιμένω, οπότε πρέπει να εν ώρα του. Εσχολίασε ότι "τούτη που έφυε, τωρά εν να πάει να μάθει γράμματα". "Εν έχουμε υπόθεση", απάντησα του.

Μετά και την κοινωνικοποίηση εσυνέχισα να στέκομαι και να περιμένω καρτερικά.

Και επερίμενα.

Και επερίμενα.

Και επερίμενα.

Περνούν άλλα 20 λεπτά. Περνά ένα αυτοκίνητο που παίζει μανιωδώς τες πουρούες, σταματά και μαζεύει τον κύριο με τον οποίο εμίλησα προηγουμένως. Παίρνει τον τζιαμέ που θέλει. Περιμένω ακόμα. Στο μεταξύ ήρθαν άλλοι δύο κύριοι, ένας αλλοδαπός και ένας περίεργος με μια βαλιτσούδα και ένα file λίγο σχισμένο. Άρκεψα τζαι ζαλίζουμαι που την ορθοστασία. Εννοείται ότι το παγκάκι να κάτσεις ήταν σαν την πιθανότητα να έβρεις παντελόνι 14-16 size εν μέσω εκπτώσεων. Ανύπαρκτο.

Άλλα 10 λεπτά (σύνολο λεπτών αναμονής: 50) και το λεωφορείο εδεήθηκε να έρθει. Γες ρε, εν καινούριο.

Μπαίνω μέσα με ενθουσιασμό (νομίζω εκατουρήθηκα τζαι λλίο) και ρωτώ εάν υπάρχει ημερίσιο εισιτήριο. Ο λεωφοριατζής με κοιτά και φαντάζομαι ότι με βλέπει κάπως έτσι. Ε ναι, γιατί πρέπει να είσαι λίγο μαλάκας για να επιχειρήσεις να ανέβεις και σε 2ο λεωφορείο σε μια μέρα, εφόσον το πρώτο ήρτε με καθυστέρηση μισής ώρας. Πιάνω το single ticket μου τζαι σκάζω. Βρίσκω μια διπλή θέση όφκερη και κάθομαι παράθυρο. Το αγαπημένο μου. Η τελευταία φορά που ήμουν σε λεωφορείο ήταν στην Αγγλία. Η σύγκριση αναπόφευκτη. Ο μέσος όρος ηλικίας ήταν 30 χρόνια πιο πάνω και τα κουμπιά για στάση ήταν πολύ πιο λίγα. Επίσης δεν υπήρχε και ιδιαίτερη σήμανση για άτομα με προβλήματα όρασης. Τέλοσπαντων.

Τελικά ο περίεργος τύπος με τη βαλίτσα που ήταν στη δική μου στάση ήταν ελεγκτής. Με τον μισό κόσμο εν εσυνεννοάτουν.

Στην επόμενη στάση μπαίνει μέσα ένας τύπος που εφαίνετουν λλίο τζει που πελλός. Κάθε περιοχή έχει τζαι έναν. Πάει τζαι κάθεται δίπλα που μια ευτραφή κοπέλα στην τετραπλή θέση δίπλα μου, τζείνη σηκώνεται αυτόματα τζαι στέκεται. Εκατέβηκε μετά που δύο στάσεις.

Ο τύπος ρωτά με: "Ήντα ώρα είναι;"
Απαντώ: "10 παρά τέταρτο."
"Τι;"
Δείχνω του το ρολόι μου και ξαναπαντώ "10 παρά τέταρτο".

Με αστραπιαία βουτιά έρκεται τζαι κάθεται δίπλα μου.

Ο λεωφοριατζής φωνάζει "Μεν του λαλείτε ήντα ώρα είναι τζαι εν κόλπο για να κάθεται δίπλα σας".

Εν εμπορούσα να μεν σκεφτώ πόσο πρέπει να στερήθηκε την αγάπη τζείνος ο άνθρωπος.

Δεν ενοχλήθηκα και το ταξίδι προς το κέντρο της γης Λευκωσίας συνέχισε.

Ύστερα που 2 λεπτά ξαναρωτά με την ώρα. Ξαναλαλώ του.
Ρωτά τζαι ένα κύριο που εκάθετουν δίπλα. Δείχνει του το ρολόι του λεωφορείου. Έδειχνε μια ώρα μπροστά. "Εν 11;" λαλεί μου. "Εν 10", λαλώ του.

-Έκαμα μπάνιο!
-Μπράβο! (γες ρε, εσκέφτηκα)
...
-Πού πάεις;
-Κάτω. Εσύ;
-Στον παπά μου. Έκαμα μπάνιο!
-Πολλά καλά έκαμες. Να κάμνεις κάθε μέρα. (Θα τον ισιώσουμε τον κόσμο, σίγουρα ναιιι)
...
-Εν 11;
-Εν 10.
...
-Ένα ευρώ. Ένα ευρώ. 
-Τι;
-Ένα ευρώ. Σοκολάτα.
-Αα, ευχαριστώ, εν θέλω σοκολάτα. (μεχεχεχεχε)
...
-Πόθθεν είσαι;
-Λάρνακα.
-Αγλαντζιά. Έκαμα μπάνιο.
-Μπράβο. Καλά έκαμες.

Η αλήθκεια να λέγεται ρε guys, αν και απεριποίητος που εφαίνετουν ο καημένος, δεν εμύριζε τίποτε και αυτό το εκτίμησα αφάνταστα. Αφού άλλωστε έκαμε μπάνιο.

Έτσι εφτάσαμε στον προορισμό μας. Εκατέβηκα κοντά στην πλατεία Σολωμού, όπου και ελογάριαζα να πιάσω το 26 για να πάω στον Αγ. Δομέτιο. Κατεβαίνοντας εσυνειδητοποίησα ότι ήταν να κατουρήσω πάνω μου. Τουαλέτες γιοκ, λεωφορείο γιοκ. Πληροφορίες γιοκ. Ουροδόχος κύστη γεμάτη. Εκεί βλέπω ένα ταξί να με περιμένει. Ναι, έγραφε το όνομα μου πάνω με φωτεινά γράμματα.

Μπαίνω μέσα, σε 5 λεπτά ήμουν στη δουλειά μου.

Τα συναισθήματα μου τώρα είναι ανάμεικτα. Γιατί αν συνεχίσουν έτσι με τες απεργίες οι πιασοκώληδες πεζινάρηες εν να πρέπει να χρησιμοποιήσω λεωφορεία πάλε. Αν και περνά λεωφορείο έξω που το καινούριο μου σπίτι (το οποίο I'm loving more and more by the way), θα πρέπει είτε να κατεβαίνω και να περπατώ τη μισή Αθαλάσσας για να πάω δουλειά, ή να πηγαίνω πλατεία Σολωμού και να πιάνω άλλο λεωφορείο. Που σημαίνει 1-1μιση ώρα να πάω δουλειά κάθε μέρα..;

Θέλουμε δημόσιες συγκοινωνίες, εδώ και τώρα!

Τζαι day tickets.
Τακτοποιήθηκε πρόχειρα στις κατηγορίες , , 13 τσιουτσίσαν | edit post
Δεν είναι Ινδός...

Δεν είναι μηχανόβιος...

Δεν είναι μετροσέξουαλ...

Είναι μόνο το άγαλμα του Ζήνωνα μπροστά από την Επαρχιακή Διοίκηση Λάρνακας.





Ίνταμπου ρε κοπέλλια του Δημαρχείου;
Έπεσε λλίο ο τουρισμός τζαι είπαμε να τον ρίξουμε τέλλια;
Οξά εσείς εν περνάτε μπροστά που την Επαρχιακή Διοίκηση να τα δείτε (τα χάλια μας);
Λοιπόοοοννν, σαν πρίχτισσα που είμαι που θέλω να αποκτήσω πρόσβαση σε 5 στατιστικά (5 αριθμούς γαμώ*ο), επεριορίστηκα σε 5 ώρες ύπνου, έβαλα το Μωρό να με ξυπνήσει και εστρώθηκα μπροστά στο pc για να κάμω τα τηλεφωνήματα μου (που το internet, πάντα, αρκετά πληρώνω για να φυτοζωώ σε τούντη χώρα).

Πιάνω πρώτα στο Παιδαγωγικό, εκεί που δουλεύκει ο παρέας που κάμνει την έρευνα που με ενδιαφέρει. Αν θυμάστε, στο προηγούμενο επεισόδιο, ο καλός του συνάδελφος επροθυμοποιήθηκε να μας φέρει σε επαφή, ακόμα και πριν να επιστρέψει ο παρέας που τες διακοπές. Πιάνω λοιπόν τηλέφωνο στον παρέα:
-Ναι, γεια σας. (Σήμερα) ονομάζομαι αρνητική ενέργεια και χρειάζομαι κάποια στατιστικά που την τάδε έρευνα που κάνετε σχετικά με το τάδε.
-Α, ναι. Μα είπε μου ο συνάδελφος την προηγούμενη βδομάδα (αλήθεια; Μάνα μου ρε!! Είπεν το τζαι έκαμεν το), αλλά ήταν ένα αοριστο τηλεφώνημα για "μια κοπέλα που θέλει κάτι στατιστικά". Ποια κοπέλα και ποια στατιστικά; Έτσι εν έκαμα τίποτε. (ασιχτίρ, ε τα ούλλα τζιαμέ..)
-Ε, λοιπόν χρειάζομαι τα τάδε στατιστικά και εν κάπως επείγον γιατί σε δύο εβδομάδες παραδίδω. Έφαεν μου 2 μήνες που τη ζωή μου η ΕΕΥ (άλλως, είπαμε, ΕνΕχουμεΥποθεση).
(...)
-Εγώ μπόρω να σου τα δώσω αλλά πρέπει να πάρεις την έγκριση του κύριου Τάδε πρώτα. Πάω τωρά να τον έβρω, αλλά αν μπορείς πιάσε τον κι εσύ κανένα τηλέφωνο στο τάδε νούμερο για να του τα πεις κι εσύ.

Πιάνω λοιπόν τον κύριο Τάδε, ο οποίος όμως εν σε πιντωμένες συνεδρίες γιατί εν 1η του μήνα και ήρθαν οι υπάλληλοι πίσω που τες διακοπές. Εν πειράζει. Παραπονιούμαστε άμα εν δουλεύκουν, να παραπονιούμαστε και άμα πνίουνται που τη δουλειά; Δε λέει. Οπότε ετοιμάζω το φαξ που μου ζητήθηκε να στείλω και, να εν καλά το Μωρό, έστειλεν το που τη δουλειά του.

Πιάνω κουρτισμένη ξανά στην ΕΕΥ για να διεκδικήσω τουλάχιστο τα μισά στατιστικά, εκείνα που ξέρω σίγουρα ότι έχουν. Εννοείται πιάνω πάλε 200 τηλέφωνα, χώνω τα του καημένου του υπαλλήλου στο τμήμα μηχανογράφησης (εντάξει, εν του τα έχωσα κανονικά, απλά εξέφρασα το δυσπύρκασμα μου για τη γενική δυστοκία στο να πάρει η "Υπηρεσία" ένα γέριμο email και να εξυπηρετήσουν τον πολίτη).
Καταλήγω σε ένα που τα τηλέφωνα στα οποία με παρέπεμψαν την προηγούμενη φορά και ήταν μια φιλενάδα που ενευρίασε γιατί "εν είχε δει έτσι επιστολή και τι θέλω εγώ που τζείνη". Ε, δώσ'μας τζαι'σύ τον πάτσο κυρία μου!! Όχι ότι εν το τμήμα που εν υπεύθυνο για τους δασκάλους για τους οποίους θέλω τα στατιστικά, όχι.. Μιλώ σου, έτσι θέλω μια μέρα να πάω τζαι να πατσαρκάσω λίους τζειμέσα τζαι να πω τζαι για τα μέσα τους που είχαν τζαι εστροτζυλοκάτσαν στες θέσεις τους. Τέλοσπάντων, πασάρει με τζαι τζείνη, που όμως; Στον αριθμό που ήταν η ΣΤΑΡ του προηγούμενου επεισοδίου (η "στείλε ένα φαξ για υπενθύμιση, εχάσαμε την επιστολή σου" ΠΑΛΕ). Εν να παίξω πελλό, λαλώ, τζαι εν να της τα πω που την αρχή.

Τελικά που τη φωνή εκατάλαβα ότι εν ήταν η ίδια τζιαμέ (πέρκι, Παναγία μου, να ήταν αναπληρώτρια η προηγούμενη). Εξήγησα της ήρεμα τζαι ωραία ότι θέλω να μάθω την πρόοδο του αιτήματος της επιστολής μου.
-Εν με το τμήμα μηχανογράφησης που πρέπει να μιλήσετε για τούτα.
-Εμίλησα (πολλές φορές) με το τμήμα μηχανογράφησης, περιμένουν επίσημη έγκριση που την Επιτροπή και στηρίζομαι στην επιστολή μου γι'αυτή.
Δεδομένου ότι είμαι και (εγγε)γραμμένη στα αρχεία τους, έχουν μου και φάκελο.
-Εντάξει, να κοιτάξω στο φάκελο σας και να σας πω σε 2-3 μέρες.
-Κοιτάξετε, επειδή έχει και ενάμιση μήνα που έκαμα την 3η επιστολή γιατί οι άλλες δύο όλως παραδόξως εχαθήκαν, αν ημπόρετε δίπλα που τη σημείωση βάλτε έτσι διακριτικά ένα αστεράκι, ότι εν λίγο επείγον γιατί σε δύο εβδομάδες παραδίδω τη διπλωματική.
-Έχει ενάμιση μήνα; Έπρεπε να σας είχαν ειδοποιήσει με μια επιστολή από τότε..
-Κι εγώ αυτό λέω..
-Εντάξει, θα προσπαθήσω να το κάμω το συντομότερο. Πιάστε με αύριο-μεθαύριο (ήταν ήδη μεσημέρι στην Κύπρο, καταλαβαίνω).

ΑΤΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕΝ ΝΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΤΟ ΝΕΡΟ ΣΤ'ΑΥΛΑΤΖΙ!!!

Μεν μου πείτε ότι εν ταιριάζει το "σπάζουν κάμηλο" δαμέ;;
Πόσο μάλλον αν ο "κάμηλος" εν ήδη τσακρισμένος...

Παρεπιπτόντως, καλό μήνα είπα;;



Update (3 Σεπτεμβρίου):


Εξανάπιασα σήμερα στην ΕΕΥ, όπως είχαμε πει με την φιλενάδα πριν 2 μέρες:
-Καλημέρα σας.
-Καλημέρα.
-Ονομάζομαι ατομική ενέργεια και είχαμε μιλήσει τη Δευτέρα.
-Ναι, για τα στατιστικά.
-Ναι.
-Ε, κοιτάξετε, κάτι παράξενο συμβαίνει. Εκοίταξα τον φάκελο σας και εν έχει μέσα επιστολή. Ερώτησα και τον Β. στη μηχανογράφηση αλλά ούτε εκείνος έχει τίποτε (το παράξενο θα ήταν να ΕΙΧΕ μέσα επιστολή!!!!). Φαίνεται εχάθηκε (ΠΑΛΕ). Μπόρετε να την ξαναστείλετε με φαξ;
-(Όϊ, για την ακρίβεια εν μπόρω!!) Εν γίνεται με email? Διότι για να την στείλω με φαξ πρέπει να κατεβώ στο Πανεπιστήμιο να τυπώσω και μετά να κατεβώ στην πόλη για να έβρω φαξ.
-Εντάξει, εν θέλω να σας δυσκολέψω (τζι'άλλο), στείλτε την με email.

Τούτη φορά όμως εν τους εξανάστειλα την ίδια επιστολή. Επίντωσα άλλη μια παράγραφο για "να εκφράσω τη δυσφορία μου" που ΕνΕshετεΥπόθεση!!!!!!

Γαμώτ*, εσυγχίστηκα πάλε πρωί πρωί. Τωρά που το σκέφτομαι όμως, θεωρείται πρωί άμα είσαι πιντωμένος;

Στα πλαίσια της ευλοημένης της διπλωματικής μου ήθελα η γέριμη κάποια στατιστικά. Δεδομένου ότι είχαν να κάμουν με δασκάλους, αποτάθηκα στη γνωστή ΕΕΥ (άλλοι θα την πουν "Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας", εγώ την λέω "Εν Έχουν Υπόθεση"). Αφού με παρέπεμψαν σε 2-3 τηλέφωνα, ένας καλός (εννοώ το) κύριος μου είπε ότι πρέπει να στείλω επιστολή στον Πρόεδρο της Επιτροπής για να δωθεί εντολή εκ των άνω για έρευνα. Κι έτσι έπραξα. Απλά, επειδή η απόσταση δε μου επέτρεπε να στείλω σύντομα επιστολή πας στο χαρτί, έστειλα email στον κύριο Πρόεδρο, εξηγώντας ότι δεν είμαι Κύπρο.

Έχοντας όμως πικρή πείρα με τις κυβερνητικές υπηρεσίες, που ούλλοι τσακίζουνται να σε εξυπηρετήσουν, στις δύο εβδομάδες εξαναέπιαα τους απλά για να σιουρευτώ ότι επιάσαν την επιστολή μου και ότι άρχισε η διαδικασία.
Μετά που επαίξαν λίγο "ζαλιστούι" μαζί μου (πιάσε ποτζεί, πιάσε ποδά, τούτος λείπει, ξαναπιάσε ποδά, νιώσε τη ξιτιμασιά να οδεύει προς τα χείλη του προσώπου στην άλλη γραμμή, ρώτα γλήηηηορα για άλλο αριθμό τζαι κλείσε πριν να την ακούσεις - δώσ'μας τζαι τον πάτσο κυρία μου!2), εβρέθηκε ένα πλάσμα πάλε να μου πει ότι εν επιάσαν τίποτε και να στείλω το email εκ νέου στο info@EnExoumeYpothesi.enmasgovtei.cyprusbanania. Καλώς. Να το ξαναπέψω.

Σε 2-3 μέρες σιουρεύκω το ότι επιάσαν το και ρωτώ πλέον πόσο θα πάρει να μου ξαναφάν τες μέρες μου. Ου συγγνώμη, να μου δώσουν τα στοιχεία που ζητώ. Ξαναρκέφκει το "ζαλιστούι" και καταλήγω στην τάδε Λειτουργό, που λίγο ήταν να με δέρει που της εξηγούσα τι στοιχεία ήθελα -δώσ'μας τζαι'σύ τον πάτσο κυρία μου2, για να μου πει "πάρε μας ξανά τηλέφωνο σε κανένα μήνα". ΚΑΛΩΩΩΩΣΣ. Το σημειώνω στην ατζέντα μου, που πλέον εγέμωσε κυβερνητικά τηλέφωνα (αυτό θα πει σχέση του πολίτη με τις @@ρχές!).

Και πιάνω εκ νέου στον ένα μήνααααα. Τωρά αρχίζουν τα όργανα! Λοιπόν, αφού έπιασα σε 8 (ναι, 8, ναι, καλά εθκιάβασες φίλε μου, οχτώ3, 4) διαφορετικούς αριθμούς τηλέφωνο, εκατέληξα σε μια ..κυρία που εσπατάλησε 7 λεπτά που τη ζωή μου για να μου πει ότι εν έχουν ιδέα που εν η επιστολή μου και καλύτερα να ξαναστείλω ένα φαξ για υπενθύμιση (ΝΑΙ, ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ, ΓΙΑ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ6). Αφού της εξηγώ ότι είναι η 3η φορά που ζητώ τούτα τα στοιχεία (μαύρη η ώρα και η στιγμή που τα εχρειάστηκα), μου απαντά με ένα ύφος δήθεν "εε τι να σου κάμω μάνα μου; Αφού εν ξέρουμε που εν η επιστολή σου, στείλε την ξανά με ένα φαξ". Και μπαίνω στον κόπο να της πω ότι εν ιδιαίτερα επείγον, αφού παραδίδω σε 2 βδομάδες και ξαναπαντά "πιάσε στο τάδε νούμερο, αν δεν εξυπηρετηθείς στείλε ξανά φαξ".

Πιάνω στο συγκεκριμένο νούμερο, με την ελπίδα μου να σβήνει και την υπομονή μου να εξαντλείται, αλλά με ψυχραιμία εξηγώ και σε εκείνο τον τύπο το λόγο της κλήσης μου, για να μου απαντήσει ότι -here's the fun part- δεν πήρε ποτέ τέτοια επιστολή (εκείνος θα την έπαιρνε όταν θα δινόταν η εντολή για έρευνα), ούτε και εκκρεμούν δουλειές τέτοιου τύπου. Αλλά έτσι κι αλλιώς δεν είχε ακριβώς τα στοιχεία που ζητούσα και ότι ακόμα και αν τον ρώτησαν προφορικά για κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να μου στείλουν μια επιστολή ότι δε μπορούν να με βοηθήσουν. ΟΜΩΣ πήρε τ'αυτί του ότι εδιέταξε ο Υπουργός μια έρευνα ακριβώς για τούτο που ζητούσα εγώ και ότι την ανέθεσε στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Τον ευχαριστώ ιδιαίτερα γιατί έκαμε τη δουλειά του σωστά, και..

Αποτείνομαι κι εγώ (και) εκεί, όπου ανακαλύπτω ότι ο υπάλληλος εν σε διακοπές (και πολλά καλά κάμνει ο άνθρωπος). Κι ένας πολύ εξυπηρετικός συνάδελφος του προσφέρθηκε να προσπαθήσει να μας φέρει σε επαφή για να εξυπηρετηθώ πριν επιστρέψει ο υπεύθυνος υπάλληλος από τις διακοπές του.

Τωρά κρατώ my fingers crossed γιατί μπορεί κιόλας να μεν έχουν ακόμα αυτά που ζητώ, δεδομένου ότι η έρευνα τους ακόμα τρέχει.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ, ΛΟΙΠΟΝ, ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΜΑΣ ΑΠ' ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΚΤΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΟΥΛΑ ΑΓΑΠΗΤΟΙ/-ΕΣ ΜΟΥ;;;
  1. ΚΑΝΕΝΑΣ, όσο σοβαρό λόγο και να έχει, δεν πρέπει σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση να δοκιμάζει να έβρει στοιχεία που αφορούν τη χώρα του. Απαγορεύεται. Γι' αυτό άλλωστε και κρατούνται στα βάθη των κυβερνητικών χαρτοφυλακίων σαν επτασφράγιστα μυστικά.
  2. ΚΑΝΕΝΑΣ δεν πρέπει να αποτείνεται στις κυβερνητικές "υπηρεσίες" (εδώ γελούμε) για οποιουδήποτε είδους πληροφορία, μπορεί τζαι να τον δέρουν! (Εκτός και αν είσαι γυναίκα, τότε μπορεί να έχεις κάποιο chance, δεδομένου ότι επιτευχθεί η πρόνοια του σημείου 5).
  3. Ανεξάρτητα της ώρας της ημέρας που θα αποταθείτε σε κυβερνητικές υπηρεσίες, πάντα κάποιοι θα λείπουν από τα πόστα τους. Εξάλλου, άφησε εποχή το γνωστό: "Παρακαλούνται οι φίλοι συνάδελφοι (δημόσιοι υπάλληλοι) που έρχονται λίγο αργοπορημένοι στη δουλειά το πρωί να περπατούν στα αριστερά του διαδρόμου για να μη συγκρούονται με τους φίλους συνάδελφους που φεύγουν λίγο πιο νωρίς το μεσημέρι".
  4. Ανεξάρτητα της ώρας της ημέρας που θα αποταθείτε σε κυβερνητικές υπηρεσίες, ΑΝ πετύχεις κάποιους στο τηλεφωνο θα σε στέλνουν "ζαλιστούι" σε άλλους συναδέλφους, τους οποίους θέλουν να εκδικηθούν γιατί οι τελευταίοι επιάσαν ούλλα τα φεντζάνια τα καλά του καφέ.
  5. Κατέληξα σε πολλοστή φορά στο συμπέρασμα που είχε καταλήξει προ πολλού η φίλη Φ. αλλά και άλλες φίλες: ότι -γυναίκες που είμαστε- αν καρτερούμε να εξυπηρετηθούμε που γυναίκες, εν να καρτερούμε πολλύν τζαιρόν. Αντίθετα, με τους άντρες μια χαρά τα πάμε για κάποιο λόγο.
  6. Οι κυβερνητικές υπηρεσίες πάσχουν από Αλτζχάιμερ.
  7. "Αν χάσαμε τρεις φορές την επιστολή σας αλλά κατά τα άλλα θέλουμε να θεωρούμαστε σοβαρή υπηρεσία, "δε φταίμε εμείς!"

Παρακαλώ feel free να συμπληρώσετε τη λίστα με τα συμπεράσματα. Όλα τα νούμερα κερδίζουν!

P.S.: Είναι με κάτι τέτοια που η ατομική γίνεται αρνητική..