Εσύ σε ποια ενεργειακή (σ)κατάσταση βρίσκεσαι;

Έταξα του Invictus το παρακάτω σε σχέση με αυτό το ποστ του: 

Εβρεθήκαν για τον καφέ τους 2 γειτόνισσες, η μια 60χρονη και η άλλη 80χρονη.
Η 60χρονη όμως επήε στον καφέ όχι όπως συνήθως, αλλά με βούκκα γυαλλί, όπως τον κώλο του μωρού.
Εξεπλάγηκε η φιλενάδα της τζαι ερώταν τι έκαμε τζαι άλλαξε έτσι.

60: Πλαστική, φιλενάδα!
80: Πλαστικήηηη; Μα τι εν τούτο;
60: Έτο, βάλλουν σε που κά'στο νυστέρι, κόφκουν σε λλίο ποτζεί, λλίο ποδά, ξαναράφκουν σε τζαι τεντώνει η πέτσα σου!
80: Αααα θέλω τζαι'γώ ποτζείν'την πλαστική!
60: Κάτσε ρα στα αυκά σου, τι τη θέλεις εσύ 80 χρονών την πλαστική;
80: Εσύ δώσ' μου το τηλέφωνο του γιατρού τζαι έννεν που τη δουλειά σου.

Με αυτά και μ'ετούτα, επήε η φιλενάδα μας στον πλαστικό χειρουργό τζαι εζήτησε ολική πλαστική, που τα νύχια ως την κουρία.

Γ: Μα, γιαγιά, στην ηλικία σου τι τη θέλεις την ολική πλαστική;
80: Ρε γιατρούι, να μεν σε κόφτει. Ριάλλια βαστώ, έφηκε μου ο μακαρίτης, εσύ κάμε μου την τζαι θα πληρωθείς κανονικά.

Βάλλει την ο γιατρός στο χειρουργείο, εμάχουνταν καμπόσες ώρες πάνω της τζαι εκάμαν την. Είχαν την τυλιμένη μες στες γάζες που πάνω ως κάτω για κάμποσες μέρες τζαι σε κάποια φάση ήρτε η ώρα να την ποτυλίξουν. Εφέραν της τζαι έναν ολόσωμο καθρέφτη, να θωρεί για τι επιέρωσε.

Ε το λοιπόν, η κοτζιακαρούα μας δεν επίστευκε στα μμάθκια της! Ενέωσε 40 χρόνια. Εγίνηνννν πούππα. Τόσο πολλά δεν το επίστευκε που εψαχουλλεύετουν ποτζεί ποδά πέρκι το πιστέψει. Έντζισε πας στα βυζιά της που εστήσαν μετά που τόσα χρόνια, έντζιζε πας στην τζοιλιά της που εγίνην γυαλλί-καλύτερη που ποτέ τζαι όπως εθαύμαζε τη δουλειά του γιατρού σε κάποια φάση έντζισε τζαι που πίσω που το σβέρκο της. Τζαι ήβρε ένα λουκκούι.

80: Μαα, γιατρέ μου, τι εν τούτο το λουκκούι δαμέ;
Γ: Α, τζείνο; Έννεν τίποτε τζείνο γιαγιά, εν η τρύπα του κώλου σου!

Από Ράδιο Αρβύλα φυσικά!!





ΑΡΕΣΚΩ, ΑΡΕΣΚΩ :D

(Ππαρτ ουάν χήαρρ)

Μια Παφιτού επήε για σπουδές στη Χώρα. Μετά που κανένα μήνα εστράβηκε γουηκκέντ έσσω της τζαι είπε να φκει τζαι για καφέ με την κολλητή της.

-Άτε κόρη, πε μου τα νέα σου! Πώς τα περνάς στη Χώρα;
-Ουυυ φιλενάδααα, εν πολλά ωραίααα! Έshει malls, έshει μουσικές σκηνές, έshει ό,τι θέλεις!
-Άησ'τα τούτα, έshει τζαι τίποτε άλλο;
-Έshει,  έshει..! (με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά)
-Ε λάλε κόρη..!
-Έμαθα τζαι ίνταμπου εν το πέος...
-Μα σοβαρά;; Ίνταμπό'νι;!
-Έτο κόρη, εν όπως τον βίλλο τον Παφίτικο, αλλά ο μισός...

Το χθεσινό ποστ του Invictus μού θύμισε αυτή την αστυνομική αναφορά του 1923:  

Μέσο μέγεθος της πιπεριάς-κέρατο ολόχρονα: 18cm.

Μέσο μέγεθος της πιπεριάς-κέρατο περί τα τέλη Αυγούστου: 25cm.

Συμπέρασμα: Το κέρατο μεγαλώνει σημαντικά προς το τέλος του καλοκαιριού.

Ένας Κυπραίος τζαι η γεναίκα του επήαν ταξίδι στην Ινγκλετέρα. Πρώτη φορά επηαίνναν, εν είχαν τζαι κανένα γνωστό να τους πει θκυό κου(β)έντες, εκάμναν ό,τι εξέραν.
Ο άντρας επήε με ρούχινα παπούτσια. Λλίο οι βροχές, λλίο το περπάτημα, τα πόθκια του ελύσαν τζειμέσα, ήταν ο απόλυτος ζόλος.
Επήαν λοιπόν σε ένα mall να αγοράσουν άλλα. Ο άντρας εξεκίνησε να γυρεύκει παπούτσια για'λλόου του τζαι η γεναίκα επήε σε πιο κάτω όροφο να πιάει κάτι δικά της. Ήταν να πιάει τζείνος το ανσανσέρ τζαι στο ίδιο να μπει τζαι τζείνη που πιο κάτω για να φύουν μαζί.
Έτσι τζαι έγινε.
Μόνο που όταν εμπήκε η γεναίκα στο ανσανσέρ, μαζί με τον άντρα της ήταν ένας άλλος τύπος τζαι θκυό τύπισσες, ούλλοι punks.

(Κλασσικά) η γεναίκα άρκεψε:
-Μα ήνταλως εν έτσι τούτοι; Τέλια παναΰρκα που είναι. Τζαι τα μαλλιά τους; Όπως τους πουπούξιους που είναι. Παναΐα μου έχουν τζαι τζείντα σκουλαρίτζια, μα'ντα νεκατσιαστά πράματα είναι. Εν αντρέπουνται να κυκλοφορούν έτσι;
..τζαι το φκιολί εσυνέχιζε.
Ο άντρας της ούλλη τζείνη την ώρα ήταν μουλλωχτός. Με εμίλαν, με ελάλαν.

Ώσπου τζαι φτάνουν κάτω, οι μεν τραβούν ποτζεί τζαι οι δε ποδά. Η γεναίκα ακούει τους punks να φύρνουνται που το γέλιο μόλις απομακρύνονται λλίο. Λαλεί του άντρα της:
-Μα ήντα γελούν τζείνοι τωρά;
-Επειδή μόλις εμπήκα στο ανσανσέρ τζαι ήταν τούτοι μέσα είπαν "τον γέριμο αα, εν τουμάνι τα πόθκια του"...

(2)

Όταν ήμασταν στην Ιγκλετέρα, η Τόντα και άλλες δύο πολύ αγαπημένες φίλες είχαν την τύχη να σπουδάζουν μαζί στα Λάντα. Οπότε τι καλύτερο που τες girly εξορμήσεις για καφέ ή για ψώνια.

Μια μέρα ήταν και οι τρεις τους στην πολυσύχναστη Oxford Street, σε ένα από τα πολλά, τεράστια, θεϊκά καταστήματα τζαι εχαζεύαν ρούχα. Εννοείται ότι εμιλούσαν δυνατά τζαι εχαχανίζαν, όπως κάμνουν άλλωστε ούλλοι οι Κυπραίοι άμα βρεθούν σε συνοπαρτζιές των 2+.

Ένας μαυρής εθώρεν τους πολλήν ώρα τζαι εχαμογέλαν.

Η Τόντα, με την ίδια ένταση φωνής (πολλά δυνατή) που εμίλαν τζαι πριν (μεταξύ μας εν τζαι μπόρει να μιλήσει τζαι πιο σιγά):

-Τάχα ήντα μας θωρεί τζαι γελά τούτος;

Ατού ο μαυρής, να χαμογελά έντονα.

-Μα δε που ακόμα θωρεί.

Ο μαυρής τζιαμέ.

-Αναΐα μου α. Κάμνει σαντίς τζαι καταλάβει.

Αννοίει το στόμα του ο μαυρής τζαι λαλεί της σε άπταιστη ελληνική:

-Ζούσα στην Κύπρο για 7 χρόνια. Έπαιζα ποδόσφαιρο σε μια ομάδα. 



(3)

Ζώντας 1μιση ώρα που τα Λάντα, οι εξορμήσεις μου εκεί ήταν συχνές, για να διατηρήσω το γύρισμα μου σε φυσιολογικά επίπεδα.

Ε πέτε μου τζαι'σείς, εν ήταν να πάμε Oxford street όταν την εστολίσαν για τα Χριστούγεννα; Ακατάχνωτα τζαι αναγέλαστα!

Όπως επερπατούσαμε, με τους γρήγορους ρυθμούς τζείν'της πόλης - και δει τζείν'του δρόμου, εδώκαμεν πας σε θκυό τύπισσες που εστέκουνταν αναίσθητα πας στο πεζοδρόμιο. Η μια κολλημένη πας σε μια (αστόλιστη) αδιάφορη βιτρίνα τζαι η άλλη πιο πίσω, να μάσιεται να την φκάλει φωτογραφία.

Η Τόντα μου:

-Καλά, τωρά εν τόπος τούτες να φκάλλουν φωτογραφία; Κύριε ελέησον.

Ναι, καλά το φανταστήκατε, ήταν Κυπραίες.

Ακολουθεί σειρά ποστ με θέμα γκάφες των Κυπραίων στο εξωτερικό. 
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή/και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική. Εντελώς λαλώ σου.

Ο Γ. που τον Αρχάγγελο επήε στην Γαλλία για ταξιδάκι αναψυχής.

Κατά την επίσκεψη του στην Disneyland έφτασε (ακατάχνωτα τζαι αναγέλαστα) στην καφετέρια.
Η οποία καφετέρια όμως ήταν πίττα.
Ούτε τραπεζούι, ούτε καρεκλούα για δείγμα.
Ο Γ. όμως ήταν πολύ κουρασμένος τζαι επονούσε τζαι το πόδιν του τα ευλοημένα.

Τότε (υποσυνείδητα) σκεφτόμενος ότι είναι σε ξένη χώρα, αναφωνεί αυτομολημένος:

-Γαμώ το sh*στο μου ρε κουμπάρε, εν έshει ένα τραπεζούι όφκερο;!

..για να ακούσει λίγο δίπλα του ένα τύπο να του λέει σε φαρσί κυπριακά:

-Έλα δαμέ φίλε μου, εν να φύουμε εμείς σε λλίο.

Αποφασίσαν κάποτε τα μέλη του σώματος να φκάλουν μάστρο.

Είπαν τα Μμάθκια: "Εμείς πρέπει να είμαστε οι μάστροι γιατί χάρη σ'εμάς ξέρει το σώμα που να πάει τζαι θωρεί πράματα τζαι μορφώνεται"

Είπεν η Κκελλέ: "Εγώ πρέπει να είμαι ο μάστρος γιατί ελέγχω ούλλες τες λειτουργίες του σώματος"

Είπεν το Στομάshιν: "Εγώ πρέπει να είμαι ο μάστρος γιατί χάρη σ'εμένα το σώμα παίρνει ούλλες τες θρεπτικές ουσίες που τα φαγιά"

Είπαν τα Πόθκια: "Εμείς πρέπει να είμαστε οι μάστροι γιατί εμείς παίρνουμε το σώμα ποτζεί ποδά τζαι θωρεί πράματα τζαι αννοίει το πνεύμα του"

Είπεν τζαι ο Κότσιρος: "Εγώ πρέπει να είμαι ο μάστρος"

Τζαι εγελάσαν ούλλοι τζαι επεριπαίζαν τον.


Τζαι αγκρίστηκε ο Κότσιρος τζαι έκαμε 15 μέρες να φκει.

Τα Μμάθκια εθολώσαν.

Η Κκελέ εζαλίζετουν.

Το Στομάshιν εδίθην πέτρα.

Τα Πόθκια εκοπήκαν.


Για να πάει πάσα κακό, ανακυρήξαν ομόφωνα τον Κότσιρο μάστρο.

Τζαι που τότε κάθε κότσιρος γίνεται μάστρος.

Τόντα ♥ και Λένη συνομιλούν εν όψει της γιορτής του Αγίου Λουκά στην Αραδίππου:

Τόντα: Εν να έρτεις να πάμε στο φεστιβάλ; Εν να χορέψουν οι φίλες μας. 
Λένη: Ποιο φεστιβάλ;
Τόντα: Του Αγίου Λουκά κόρη.
Λένη: Ε το παναΰρι πότε εν να γινεί;

Γηραιό ζευγαράκι ανεβαίνοντας τις κυλιόμενες σκάλες, η κυρία (Κύπρια) μπροστά και ο κύριος (εξ Ελλάδος) πίσω:

Αυτή: (ψιλοπανικοβλημένη) Την τσάντα κρατάς την;!

Αυτός: (παντελώς αδιάφορος, με ύφος και τόνο που θύμιζε το ύφος του παππού στα Εγκλήματα, κρατώντας την τσάντα ακριβώς πίσω της) Όχι.

Αυτή: Πρόσεχε, όϊ να την χάσεις.

Αυτός: (still παντελώς αδιάφορος) Μην ανησυχείς, δε θα τη χάσω. Έχει το φαΐ μας μέσα.

Πάει μια αρχιτσιγκούνα στην πεζίνα τζαι λαλεί του υπαλλήλου:

-Θέλω να μου βάλεις 100ml πεζίνα, τέσσερις σταγόνες λάδι μες στη μηχανή τζαι τρεις σταγόνες νερό στους καθαριστήρες.

-Να σου κλάσω τζαι λλίο μες στα λάστιχα;

*************************************************************

Τω καιρώ που εδούλευα σε παγωταρία...

Μπαίνει μια μιτσιά μέσα τζαι ρωτά με με high pitch τζοιμισμένη voice:

-Συγγνώμηηηη, πόσα εν το μπαλάκι σααας;

-(χμρφπρ χαρ - πνίγοντας τον γέλωτα μου) Εεε, εν 40 σεντ (της λίρας).

-Να μου βάλεις ένα διάφορα;

-(Να σου κλάσω τζαι λλίο μες στα λάστιχα;)

Επήε τες προάλλες η πριγκήπισσα Φω στην παγωταρία για να πάρει παγωτούι στο συμφοιτητή της. Επήεννε τζαι έρκετουν μπροστά στα ψυγεία, αναποφάσιστη για το τι θα τους άρεσκε (ε εννε κρίμα που το θεό να πάρεις οικογενειακό τζαι να μεν τους αρέσκουν οι γεύσεις που τους εθκιάλεξες;).

Καθώς επροβληματίζετουν λοιπόν η πριγκήπισσα μας, μπαίνει λοιπόν μια μάνα με τα δύο της παιδιά. Το ένα αγοράκι, γύρω στα 6, στεκόταν ακίνητο μπροστά στα ψυγεία και έβλεπε με περισυλλογή τις αμέτρητες γεύσεις που απλώνονταν μπροστά του, προσπαθώντας να διαλέξει τις 2-3 καλύτερες από εκείνες.

Το άλλο αγοράκι, γύρω στα 4, επήεννε σβιννννν που τη μια, σβιννννν που την άλλη, σβιννννν που τη μια, σβιννννν που την άλλη, για να διαλέξει τις γεύσεις που θα απολάμβανε εντός διλέπτου. Άθελα του προκαλούσε και την πριγκήπισσα Φω να κουνά το κεφάλι της δεξιά-αριστερά ωσάν θεατής σε αγώνα πινγκ-πονγκ.

Σβιννννν,


σβιννννν,




Και τότε η μάνα του τον ισιώνει:


"Duracell, ("άμπα τζαι εν ξένοι..", είπε που μέσα της η πριγκήπισσα Φω) κάτσε ένα τόπο..!"

Το πρώτο τραγούδι θα είναι ο ύμνος μου μέχρι τον Ιούλη, όπου UK and France με ξεβρακώνετε, αλλά here we come!!!

Εν έshει λάθος η τύπισσα!!

Enjoy! :)