Εσύ σε ποια ενεργειακή (σ)κατάσταση βρίσκεσαι;

Λοιπόοοοονν κοπέλλια τζαι κοπέλλες μου, τωρά που αξιώθηκα να κάτσω να γράψω θκυό κου(β)έντες τζαι τωρά που έχω όλο το φωτογραφικό υλικό του ταξιδίου, θα μάθετε τζαι'σείς πώς επέρασα στα χόλιτεης μου.

Καταρχάς ο κύριος λόγος του ταξιδίου ήταν η αποφοίτηση μου. Αλλιώς δε θα έμπαινα σε τέτοια έξοδα σε αυτή τη φάση. Αλλά μιας και θα πηγαίναμε, είπαμε να το εκμεταλλευτούμε τζαι να ξεβρακωθούμε οικονομικά τελείως. Λέγοντας εμείς εννοώ η παρέα του Ice Age: η μάνα μου, το Μωρό κι εγώ. Ο ένας τζει τζαι ο άλλος δα.

Η εξόρμηση μας ξεκίνησε από τα Λάντα(ν). Φτάνοντας, μας παρέλαβε η πολυαγαπημένη Μαρλέν. Για λόγους ευκολίας κανονίσαμε να ενοικιάσουμε δωμάτιο στις εστίες της κι έτσι είχαμε την ευκαιρία να περάσουμε ώρες μαζί μετά από ξέρω κι εγώ πόσο καιρό! Στα Λάντα κυρίως χωρκογυρίσαμε σε κλασσικά αξιοθέατα του τύπου Πικ Πέεεν, ανάκτωρα του Πάκινχαμμμ, τάουα μπριτζ οφ Λάντααα, Τραφάλγκαρ σκουέεααα, Σεηντ Τζέημς ππάα'κ, μπλα μπλα, επειδή η μήτηρ δεν είχε ξαναπάει Αγγλία και έπρεπε να δει τα βασικά.

Επίσης επισκεφτήκαμε (ξανά) το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, που και επίσημα είναι ο αγαπημένος μου τόπος στο Λονδίνο. Τελευταίο αφήσαμε και το Greenwich. Ο λόγος ήταν γιατί την τελευταία φορά που είχε έρθει το Πέηπ όταν σπούδαζα, ξεκινήσαμε να πάμε για να δούμε και κανένα show του planetarium τζαι κάποιος μαννοκίκκιρος ντόπιος έστειλεν μας να πάμε στο πάρκο που τ'ανάθεμα (ανεβήκαμε το πιο μεγάλο μακρύ ανήφορο ΕΒΕΡ). Ως συνέπεια εχάσαμε την τελευταία παράσταση τζαι έκτοτε ήμουν πάρα πολλά κιστημένη. Εκαταφέραμεν τα τελικά και επήγαμε, είδαμε και μια παράσταση για τους Ice Worlds (η παρέα του Ice Age βλέπει τους Ice Worlds ΧΑΧΑ). Ήταν πάρα πολλά ωραία, ο θόλος του πλανητάριου στον οποίο επροβαλλόταν το show εν πολλά επιβλητικός και δεν είχε το παραμικρό λάθος, έβλεπες το footage και τις γραφικές απεικονίσεις και ενόμιζες ότι ήσουν εκεί.


Στο σημείο αυτό θέλω να ευχαριστήσω τα μάλα την Μαρλέν μου που ήταν άξια οικοδέσποινα και που μας φρόντισε όσο καλύτερα γινόταν. Το φαγητό ήταν υπέροχο και η παρέα ακόμα πιο lovely! Hurry back love! ♥

Ακολούθως το πρόγραμμα είχε Παρίσι. Πήγαμε με το Eurostar και αποκοιμήθηκα στο σημείο που θα περνούσαμε κάτω που τη θάλασσα. ΧΑΧΑ. Αφού ήμουν πτώμα τζαι εζαλίζουμουν (πρώτη φορά εζαλίστηκα στο τρένο). Όπως και να'χει, για κάποιο λόγο το ταξίδι μου φάνηκε κάπως ατελείωτο, γι'αυτό και ήμουν πολύ ανακουφισμένη όταν φτάσαμε αργά το βράδυ. Κωλοσύραμε τις βαλιτσάρες μας μέχρι το ξενοδοχείο μας, όπου και κάναμε check-in, για να διαπιστώσουμε με ιδιαίτερη ανακούφιση ότι το προσωπικό εμιλούσε αγγλικά και ήταν βοηθητικότατο. Αφήσαμε τις βαλίτσες μας και βγήκαμε προς αναζήτηση τροφής και ποτού. Θκυό βήματα που το ξενοδοχείο ήβραμε ένα γραφικό μπαρ-εστιατοριούδι. Όλα τα λεφτά ήταν ο ηλικιωμένος μαύρος κύριος που με κιθάρα και φυσαρμόνικα έπαιζε blues. (WO)MAN, εν είχε λάθος. Παρόλη την κούραση, εκάτσαμε αρκετή ώρα και απολαύσαμε ποιοτική μουσική!

Για τις επόμενες δύο μέρες, αγοράσαμε εισητήρια για το γύρο του Παρισιού με open bus και η οποία αποδείκτηκε πολύ σοφή κίνηση. Γιατί μ'αυτά και μ'ετούτα είδαμε σε λίγο χρόνο όλα τα βασικά αξιοθέατα της πόλης, μαζί κι άλλα. Στο Λούβρο επετύχαμε μια καλαμαρού ξεναγό που είχε το κυνικό μεν απαθές δε ύφος "είπα τα ένα εκατομμύριο φορές, το ότι τα λαλώ ακόμα μια εν μου κάμνει καμία αίσθηση αλλά απολαμβάνω το που σας θωρώ τους μισούς να φύρνεστε που το γέλιο τζαι τους άλλους μισούς να με θωρείτε με το μισό σας". Ακολουθήσαμε κατά πόδας και είχαμε και τη ξενάγηση μας (επλήρωσεν την η μάνα μου φυσικά στο τέλος-μάνα μου τη ρεεε).

Όπως ανέφερα, με το tour είδαμε πολλά αξιοθέατα. Πολλά επιβλητική ήταν η αψίδα του Θριάμβου, η οποία αγνοούσα ότι ήταν τόσο μεγάλη!! Ειδικά τη μέρα που επήαμε, είχε μέσα μια τεραστίων διαστάσεων σημαία της Γαλλίας τζαι ανέμιζε, το θέαμα ήταν breathtaking (βλέπετε φωτογραφικό υλικό πιο κάτω). Μπορώ να πω μετά βεβαιότητας ότι έππεσε η μασέλλα μου.

Ο πύργος του Άιφελ ήταν επίσης πολλά εντυπωσιακός, όπως άλλωστε αναμέναμε να ήταν. Εκατάπια την υψοφοβία μου τζαι εφκήκαμε στον τελευταίο όροφο. Μan, θωρείς 67 χιλιόμετρα απόσταση που τζειπάνω! Όπως να πούμε να στέκεσαι στον πύργο του Σιακόλα στη Λήδρας τζαι να θωρείς την παραλία της Λεμεσού! Sh*t man..!

Ένας καμός που είχα για όταν θα πήγαινα στην πόλη του φωτός ήταν (ΤΖΑΙ ΜΕΝ ΓΕΛΑΣΕΤΕ πολλά) να πάω στο cafe της Amelie! Thank Google maps, τα βρήκαμε, πήγαμε και εκπλαγήκαμε πόσο κοντά στο Moulin Rouge ήταν. Επίσης ήταν πολύ καλή ευκαιρία να επισκεφτούμε την γραφικότατη περιοχή της Μονμάρτης, που ήταν κατά την άποψη μου ίσως το ωραιότερο highlight της σύντομης μας επίσκεψης. Εκεί φάγαμε τα πιο τέλια τεράστια κατακόκκινα ζουμερά ευκοίλια κεράσια EVER. Επίσης εκεί έφαα μιαν (τζαι ήταν ούλλη δική μου) που ένα ποδηλάτη γιατί είχα σταθεί χωρίς να το προσέξω μες στον ποδηλατόδρομο. Είδα τον τροχό του στο ύψος του κεφαλιού μου κάπως αργά, μου τσιρίλλησε φτύνοντας από νεύρα "πού παείς γα πελαβήη, δαμέ εν για τα ποηλατάα!" και του απάντησα με τα λιγοστά μου γαλλικά και την ουρά στα σκέλια "ξεσκιούζε μουά". Και όλο το παναΰρι για να φωτογραφίσω αυτό:

Γενικές εντυπώσεις από Παρίσι; Εν πολλά όμορφο, πολλά ακριβό (άκου €8 ένα pint μπύρα τζαι €2 το νερό!) τζαι πολλά λερωμένο. Εν ξέρω γιατί λεν ότι το Λονδίνο εν η πιο λερωμένη πόλη, οι εμπειρίες που είχα εκεί δε με πείθουν στο ελάχιστο. Σε σχέση πάντως με το Παρίσι, τουλάχιστο το underground του Λονδίνου μυρίζει τρένα τζαι όχι κατούρες τζαι εν έχει graffiti μες στα τούνελ.



Χάτε, τρώτε τζαι έρκεται και το 3ο σκέλος της εξόρμησης!

'Επηαεν σας ο καηλές;; :)

Καλά καλά, μεν βουράτε ούλλοι να θκιαβάσετε (ΧΑ ΧΑ), εν σας ετοίμασα ακόμα το ποστ με τα του ταξιδίου. Όπως κάποιοι ίσως να θυμούνται, εν έχω φωτογραφική (ΥΕΤ) τζαι καρτερώ που τους φωτογράφους να μου παραδώσουν το υλικό τους. Αν θα κάμουμε καμιά δουλειά, να την κάμουμε καλά, right?

Αλλά έτσι για να μεν σας αφήκω έτσι, προς το παρόν σας παραθέτω ένα βιδεάκι που με έφυρε big time. Καλού κακού, κατουράτε πριν να το δείτε :Ρ

Πάω να πιάσω το χαρτί μου και να δω άλλα μέρη!

Τα λέμε σε καμιά δεκαριά ημέρες!!

Κόμπε.

Κόμπε εσύ που αποτελείς το σχήμα και αίσθημα του στομαχιού μου τες τελευταίες δύο μέρες,

τι ήρτες τζαι εστρογγυλόκατσες έτσι τζαιρό;

Φύε να χαρείς, γιατί όσο κάθεσαι ανεβαίνεις πάνω, προς το λαιμό μου τζαι πνίεις με τζαι νιώθω το αίμα να στραγγίζει που το πρόσωπο μου τζαι τα χείλη μου να μουθκιάζουν.

Άφησ'με να απολαύσω τες διακοπές μου. Έχει ένα χρόνο σχεδόν που δουλεύκω συνέχεια, εκουράστηκα, θέλω να χαλαρώσω.

Έτσι όπως εβολεύτηκες εν μου κάμνεις καλό. Κάμνεις με τζαι μιλώ απότομα της μάμας μου, του Μωρού τζαι γενικά εν βοηθάς την κατάσταση.

Εν ξέρω γιατί αποφάσισες να έρτεις μετά που τόσο καιρό, είχα σου πει μετά το dissertation να μεν ξαναπατήσεις. Αλλά τζιόλας εν έχω τη διάθεση να κάτσω να σε αναλύσω.

Φύε ρε κόμπε, φύε τζαι εκούρασες με.

Ήσυχη πόλη νότιας Αγγλίας, Μάρτης 2008:

Τέσσερις μαννοκίκκιρες κυπραίες εκατεβήκαν μόλις στην πανεπιστημιούπολη τζαι βαδίζουν για να παν στην αίθουσα τους να κάμουν εκπαιδευτική έρευνα. Έμεινεν τους να διασταυρώσουν μια πάροδο τζαι φτάνουν. Εν πολλοκοιτάζουν αν έρκεται κανένας, γιατί έτσι κι αλλιώς εν πάρα πολλά λλία τα αυτοκίνητα στην πόλη τους και δει σε τζείνη την περιοχή του πανεπιστημίου. Έτσι, βουττά το κοπάδι να διασταυρώσει. Παρολίο να τους πατήσει ένας εγγλέζος συμφοιτητής τους, ο οποίος μετά τες αποκαλεί χαϊδευτικά μεν αλλά μπηχτικά δε "dangerous pedestrians".

Κκιάορκα, έχει δίκαιο.

Ταραμένη Λευκωσία, Μάρτης 2009:

Τζείνη η κουβέντα στριφογυρίζει που τότε μες το νου της μιας. "Dangerous pedestrians". Ε ναι κουμπάρε. Διότι στην Αγγλία οι πεζοί σέβονται τους οδηγούς όπως οι οδηγοί σέβονται τους πεζούς. Τζαι στην Κύπρο συμβαίνει το ίδιο, μόνο που τα επίπεδα σεβασμού εν σχεδόν ανύπαρκτα.

"Ε όι, δε θα γίνω ένα με τους πολλούς", σκέφτεται η αφελής κορασίδα, καθώς παρκάρει στο ππάρκι του Φράηντέης. "Θα κατεβώ στη Μακαρίου σαν ευσυνείδητος πεζός".

Κούνια που την κούναγε....

Πάει να διασταυρώσει τζιαμέ στα Φράηντεης, τωρά που "εσάσαν" τα πεζοδρόμια εν επρονοήσαν για διασταύρωση πεζών σε τζείνα τα φώτα. Εν πειράζει, εκάμαν φωτοελεγχόμενη διασταύρωση λλίο πιο πίσω. Εν να περπατήσει λλίο παραπάνω τζαι εν να φροντίσει να αναπληρώσει ύστερα τες θερμίδες που εν να χάσει (χαρ χαρ). Περπατά μέχρις εκεί, μόνο για να διαπιστώσει ότι έχει μια πάρα πολλά ακριβή Μερσεντές ππαρκαρισμένη πας στη διασταύρωση. Πρέπει να εν κάποιου γάρου που το μαγαζί τζιαμέ, γιατί θωρεί την πάρα πολλά συχνά. Τέλοσπαντων, λέει, τζαι πάει να διασταυρώσει, μόνο για να διαπιστώσει ότι η φωτοελεγχόμενη διάβαση εν ελειτούργησε ακόμα. Εν πειράζει. Καρτερά υπομονετικά να την αφήκει κάποιος. Επεράσαν θκυό λεπτά τζαι ακόμα εν εσταμάτησε κανένας, μόνο εθωρούσαν την τζαι εβουρούσαν. ΚΑΛΑ ΡΕ, ΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΙΑ BAD HAIR DAY??? Σε κάποια φάση η αφελής κορασίδα εκατάφερε τζαι επέρασε απέναντι! Όχι επειδή την άφηκε κάποιος, αλλά επειδή εν έρκετουν κανένας τζαι επέρασε γλήορα γλήορα.

Συνεχίζει λοιπόν η κορασίδα προς Μακαρίου, στρίφκει που το κατάστημα με τα αθλητικά είδη και προχωρά ευθεία. Η επόμενη διασταύρωση εν σε φώτα τροχαίας που εν one way. Δηλαδή τα αυτοκίνητα παν μόνο δεξιά όπως τα θωρεί. Εν έχει κουμπί να ζητήσεις τον Γληόρη γιατί έρκεται μόνος του. Καρτερά λοιπόν η κορασίδα υπομονετικά να άψει ο Γληόρης. Εμπορούσε να βουττήσει πενήντα φορές ως τωρά, αλλά εν θέλει να γίνει "dangerous pedestrian". Στα άλλα θκυό λεπτά έρκεται ο Γληόρης, οι οδηγοί περιορίζονται πίσω που τη γραμμή τους τζαι η κορασίδα περνά απέναντι. Θέλει να του πει πόσο τον επεθύμησε, αλλά μόλις φτάνει ο Γληόρης εξαφανίζεται. "Εν πειράζει, εν να τον έβρω υστερόττερα".

Τωρά η κορασίδα πρέπει να ζητήσει να διασταυρώσει. Κουμπά το τσιλλούι τζαι καρτερά τον Γληόρη. Ο Σταμάτης της λαλεί ότι ο Γληόρης επήε να κάμει ένα τσιάρο σε κλειστό δημόσιο χώρο τζαι έρκεται. Αν θέλει, μπορεί να την "βοηθήσει" τζείνος.
"Ευχαριστώ", λαλεί του, "εν να καρτερώ τον Γληόρη".

Περνά μισό λεπτό,

περνά αλλο-μισό.

"Άτε, μεν μου κάμνεις κούτζια.", μιτσοκαμμά με νόημα ο Σταμάτης. "Έλα τωρά που εν έρκεται κανένας τζαι κανονίζω σε τζαι'γώ."
"Ρε Σταμάτη, κόψε τα μουσκουρούθκια. Είπα σου εν να καρτερώ!"
"Ρα, μεν είσαι παλαβή, εν να πάθεις όπως την Πηνελόπη τζαι τους ανεμιστήρες. Που ο Οδυσσέας ήρτε ύστερα που 10 γρόνια τζαι στο μεταξύ επήρεν την τζαι εσήκωσεν την"
"Να λείπουν οι εξυπνάδες ρε Σταμάτη. Εν έμεινε τζαι πολλή ώρα. Α, που'σια έρκεται τζαι ο Γληόρης."

Αλλά ο Γληόρης έννε τζιαμέ που έρκετουν. Ήρτε για τα αυτοκίνητα.

Ο Σταμάτης κάμνει ένα σατανικό-I-told-you-so χάχανο, τζαι την κορασίδα άρκεψε όντως να την παίρνει τζαι να την σηκώνει. Αλλά πλέον πεισματώνει. Θα τον καρτερά τον Γληόρη, ό,τι τζαι να γινεί.

Με την πάροδο άλλων θκυό αιώνων, ο Γληόρης εποσπάστην που που τον ηδονισμό του με τα αυτοκίνητα τζαι έρκεται για την κορασίδα. Ο Σταμάτης κιστά τζαι φέφκει προς αναζήτηση άλλων κορασίδων. Τότε η αφελής κορασίδα, χαρούμενη και ανακουφισμένη, σπεύδει να διασταυρώσει, μόνο για να δει ότι οι οδηγοί έχουν σταθεί εμπόδιο στο δρόμο της προς τον αγαπημένο της Γληόρη. Τζαι μάλιστα ζιγκ-ζαγκ, άμπα τζαι εν δυσκολευτεί έξτρα να διασταυρώσει.

Η κορασίδα κάμνει τους ένα μίνι-χέσιμο-ρεζίλεμα-μπηχτές τζαι λαλεί τους ότι έννε σωστό να στέκονται εμπόδια στην αγάπη της με τον Γληόρη. Κάποιοι την θωρούν αλαφκιασμένοι, άλλοι χαχανίζουν γιατί ερεζίλεψε τον παρέα τους τον οδηγό, τζαι άλλοι εχεστήκαν. Οι πιο πίσω μουρμουρίζουν ότι εγύρισεν της που το καρτέρα καρτέρα μες στον λάλαρο. Ο ΣΙΚ όμως θα ήταν πολλά περήφανος για την εκτελεστική του γραμματέα.

Μέχρι να φτάσει όμως η αφελής κορασίδα στην απέναντι πλευρά του δρόμου, ο Γληόρης έφυε ήδη βουρητός για μια Porsche Cayenne τελευταίο μοτέλλο παρατώντας την κορασίδα στην άκρη του δρόμου σαν την στραντζισμένη ποσφίχτρα του λεμονιού, ο Σταμάτης εστράφην πίσω τζαι εθώρεν την περιπαιχτικά τζαι μουαχαχιασμένα που εν τον έφτασε, τζαι το αυτοκίνητο της τελευταίας λωρίδας επέρασε που δίπλα της ξυστά.

Που τότε η κορασίδα όποτε δει τον αγαπημένο της Γληόρη, βουρά να τον φτάσει, αλλά τούτος φλερτάρει ασύστολα με τα αυτοκίνητα τζαι πάντα γλιάζει της τζαι φέφκει πριν να φτάσει τούτη απέναντι. Τζαι πλέον η κορασίδα καταλάβει τζείνους τους παρεξηγημένους που εγινήκαν "dangerous pedestrians". Δεν είναι επειδή φκιάζουνται, δεν είναι επειδή βαρκούνται να περπατήσουν θκυό βήματα ως τη διάβαση. Είναι επειδή επληγωθήκαν τζαι τζείνοι που τον Γληόρη, τζαι εκουραστήκαν πλέον να εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε ένα έρωτα που it's just not meant to be.