Έκαμνα Ελληνικά σε Γ' τάξη.
Το λιβάδι με τες μαργαρίτες.
Ήταν ένα λιβάδι γεμάτο μαργαρίτες τζαι μια μέρα εβλάστησε μεταξύ τους μια παπαρούνα. Τζαι εν την ήθελαν γιατί ήταν διαφορετική. Η γιαγιά-μαργαρίτα είπεν τους ότι σε ένα λιβάδι που είχε πάει ο παππούς μαργαρίτος εζούσαν πολλά διαφορετικά λουλούδια μαζί τζαι επερνούσαν καλά, τζαι η Ρίτα-Μαργαρίτα είπεν τους "αφού τζαι'μείς είμαστε διαφορετικές μεταξύ μας".
Τελοσπάντων, αφού εκάμαμε το κείμενο τζαι αναλύσαμεν το λλίο, είπα να κάμω τζαι τη μεταφορά στην πραγματικότητα. Αν δεν την κάμεις, ξίασ'το, έχασες το. Οπότε λέω στα 5 μου αγόρια (τόσοι ήταν οι μαθητές στην Γ'):
-Κι εμείς παιδιά μου καμιά φορά συμπεριφερόμαστε έτσι σαν τις άλλες μαργαρίτες. Ας πούμε έρχεται ένας μαύρος, ένας άνθρωπος με σκούρο δέρμα στην κοινότητα μας και τον θεωρούμε διαφορετικό και δεν τον θέλουμε γιατί είμαστε λευκοί.
Πετάσσεται ένα αξιολάτρευτο κοπέλλι νάυλον τζαι λαλεί μου με ούλλη την αθωότητα της ηλικίας του:
-Κυρία, μα εν τζαι έσιει κανένα λευκό δαμέ, μόνο εσύ είσαι λευκή!
*ντόινγκ*
Βάλλω τους μετά να μου γράψουν μια παράγραφο για το πώς ένιωθε η παπαρούνα που την αποπαίρναν οι μαργαρίτες. Τζαι είπα τους να γράψουν μεταξύ άλλων τζαι τι βλέπει, τι ακούει τζαι τι αισθάνεται η μαργαρίτα. "Αλλά όι να μου γράψετε "βλέπει το τάδε, ακούει το τάδε". Να μου το περιγράψετε να το καταλάβω. Πέτε για τον ουρανό, για τα πουλάκια, κλπ."
Γράφει μου ο ίδιος μιτσής:
"...ο ουρανός είναι γαλάζιος, τα πουλάκια τσιουτσίζουν..."
Το λιβάδι με τες μαργαρίτες.
Ήταν ένα λιβάδι γεμάτο μαργαρίτες τζαι μια μέρα εβλάστησε μεταξύ τους μια παπαρούνα. Τζαι εν την ήθελαν γιατί ήταν διαφορετική. Η γιαγιά-μαργαρίτα είπεν τους ότι σε ένα λιβάδι που είχε πάει ο παππούς μαργαρίτος εζούσαν πολλά διαφορετικά λουλούδια μαζί τζαι επερνούσαν καλά, τζαι η Ρίτα-Μαργαρίτα είπεν τους "αφού τζαι'μείς είμαστε διαφορετικές μεταξύ μας".
Τελοσπάντων, αφού εκάμαμε το κείμενο τζαι αναλύσαμεν το λλίο, είπα να κάμω τζαι τη μεταφορά στην πραγματικότητα. Αν δεν την κάμεις, ξίασ'το, έχασες το. Οπότε λέω στα 5 μου αγόρια (τόσοι ήταν οι μαθητές στην Γ'):
-Κι εμείς παιδιά μου καμιά φορά συμπεριφερόμαστε έτσι σαν τις άλλες μαργαρίτες. Ας πούμε έρχεται ένας μαύρος, ένας άνθρωπος με σκούρο δέρμα στην κοινότητα μας και τον θεωρούμε διαφορετικό και δεν τον θέλουμε γιατί είμαστε λευκοί.
Πετάσσεται ένα αξιολάτρευτο κοπέλλι νάυλον τζαι λαλεί μου με ούλλη την αθωότητα της ηλικίας του:
-Κυρία, μα εν τζαι έσιει κανένα λευκό δαμέ, μόνο εσύ είσαι λευκή!
*ντόινγκ*
Βάλλω τους μετά να μου γράψουν μια παράγραφο για το πώς ένιωθε η παπαρούνα που την αποπαίρναν οι μαργαρίτες. Τζαι είπα τους να γράψουν μεταξύ άλλων τζαι τι βλέπει, τι ακούει τζαι τι αισθάνεται η μαργαρίτα. "Αλλά όι να μου γράψετε "βλέπει το τάδε, ακούει το τάδε". Να μου το περιγράψετε να το καταλάβω. Πέτε για τον ουρανό, για τα πουλάκια, κλπ."
Γράφει μου ο ίδιος μιτσής:
"...ο ουρανός είναι γαλάζιος, τα πουλάκια τσιουτσίζουν..."


