Όταν εμπήκε το φετεινό καλοκαίρι, είχα πει ότι εντάξει, φκαίνει το κωλούδιν μου bigtime με το dissertation, αλλά όταν θα επιστρέψω Κύπρο θα πάρω ρε παιδί μου ένα μήνα για τον εαυτό μου. Να ξεκουραστώ, να φέρω το νου μου και μετά να ξεκινήσω δουλειά. Στο κάτω κάτω είμαι πιντωμένη εν ξέρω κι εγώ που πότε, δεδομένου ότι εδούλευκα part-time όταν έκαμνα το πτυχίο, εδούλευκα full-time τα καλοκαίρια και μετά εποφκάρτηκα με το manster.
Αλλααααααα...
Τελικά εκατάφερα τα και εξαναπιντώθηκα, αγνοώντας τα σχέδια μου για ξεκούραση και νου-φερν-ίαση. Όχι μόνο εν έκατσα ένα μήνα, εν έκατσα ούτε μισή μέρα. Το πρώτο δεκαήμερο έκαμνα εξυπηρετήσεις στην στενή οικογένεια, εξυπηρετήσεις που απαιτούσαν να σηκώνουμαι που τες 7:30 το πρωί και να κάμνω λίγες κούρσες. Άτε, εν πειράζει, εν για να τους ξεκουράσω και τούτους λίγο που εν ταλαιπωρημένοι.
Μετά έρχεται η πρώτη δουλειά. Για 3 μερούες της βδομάδας.
To take it or to leave it?
To be or not to be?
Leni: leave it!
The rest of the world: take it!
Άτε, εν τζαι decent τα λεφτά, I took it.
Εν φτάνω να ξεκινήσω, έρχεται η δεύτερη δουλειά. Πενθήμερο (or so I thought).
To take it or to leave it?
To be or not to be?
Leni: TAKE IT OF COURSE.
(Εν ερώτησα κανένα, ενδιέφερε με)
Τελικά έπιασα την τζαι τζείνη τζαι τωρά τα ποούδια μου φακκάνε πάνω στο κωλούδιν μου.
Ήμουν σε μίτινγκ για τη δεύτερη δουλειά και σε κάποια φάση που εν άντεχα άλλο, εσηκώστηκα διακριτικά να πάω στην τουαλλέτα. Και πριν να φτάσω να κλείσω την πόρτα πίσω μου.. "Λένηηηηηηηηηηηηηηηη".
Ναι, όπως θα καταλάβατε εν έχω ώρα ούτε για να κλάσω.
Κυριολεκτικά.
Λέτε να είμαι workaholic τελικά;..
Εικόνα από www.workaholic.org
Παρακαλώ βρείτε εδώ μια ΓΑΜΑΤΗ επανεκτέλεση της πατάτας της Μπρίτνι από τον Max Raabe.
Αλλααααααα...
Τελικά εκατάφερα τα και εξαναπιντώθηκα, αγνοώντας τα σχέδια μου για ξεκούραση και νου-φερν-ίαση. Όχι μόνο εν έκατσα ένα μήνα, εν έκατσα ούτε μισή μέρα. Το πρώτο δεκαήμερο έκαμνα εξυπηρετήσεις στην στενή οικογένεια, εξυπηρετήσεις που απαιτούσαν να σηκώνουμαι που τες 7:30 το πρωί και να κάμνω λίγες κούρσες. Άτε, εν πειράζει, εν για να τους ξεκουράσω και τούτους λίγο που εν ταλαιπωρημένοι.
Μετά έρχεται η πρώτη δουλειά. Για 3 μερούες της βδομάδας.
To take it or to leave it?
To be or not to be?
Leni: leave it!
The rest of the world: take it!
Άτε, εν τζαι decent τα λεφτά, I took it.
Εν φτάνω να ξεκινήσω, έρχεται η δεύτερη δουλειά. Πενθήμερο (or so I thought).
To take it or to leave it?
To be or not to be?
Leni: TAKE IT OF COURSE.
(Εν ερώτησα κανένα, ενδιέφερε με)
Τελικά έπιασα την τζαι τζείνη τζαι τωρά τα ποούδια μου φακκάνε πάνω στο κωλούδιν μου.
Ήμουν σε μίτινγκ για τη δεύτερη δουλειά και σε κάποια φάση που εν άντεχα άλλο, εσηκώστηκα διακριτικά να πάω στην τουαλλέτα. Και πριν να φτάσω να κλείσω την πόρτα πίσω μου.. "Λένηηηηηηηηηηηηηηηη".
Ναι, όπως θα καταλάβατε εν έχω ώρα ούτε για να κλάσω.
Κυριολεκτικά.
Λέτε να είμαι workaholic τελικά;..
Εικόνα από www.workaholic.org
Παρακαλώ βρείτε εδώ μια ΓΑΜΑΤΗ επανεκτέλεση της πατάτας της Μπρίτνι από τον Max Raabe.
