Εσύ σε ποια ενεργειακή (σ)κατάσταση βρίσκεσαι;

Disclaimer: Η συνοχή στη σκέψη δεν ήταν προαπαιτούμενο στη συγγραφή αυτού του ποστ. 

Ο διορισμός αργεί.

ΟΚ εκοντέψαν πάααρα πολλά οι αντικαταστάσεις, αλλά πάλε έννεν το ίδιο. Άλλο να έχεις την τάξη σου, να κάμεις τα δικά σου. Φυσικά οι αντικαστάσεις εν πολλά καλές ευκαιρίες να αποκτήσεις λίγη κομμαθκιασμένη πείρα χωρίς τις ευθύνες που συνεπάγεται το να έχεις τη δική σου τάξη.

Ο διορισμός αργεί.

Γι' αυτό έκαμα και το μά(ν)στερ αλλά και σε θέμα που μπορεί να με φκάλει που τα δημοτικά.

Γι' αυτό ήβρα και τις άλλες δύο άσχετες δουλειές.

Μια για να φκάλλω τα προς το ζην και μια άλλη πολλά "light" για να φκάλλω το ενοίκιο.

Αλλά you know what? Μετά που ένα χρόνο στη δουλειά1 και 6 μήνες στη δουλειά2, άρχισα να κουράζομαι πάρα πολλά. Όχι τόσο σωματικά, όσο πνευματικά. Βρώμα και δυσωδία. Σαπίλα και ανθυγιεινά περιβάλλοντα. Νέοι άνθρωποι να αναλώνονται σε άσκοπες συζητήσεις, πιο μεγάλοι άνθρωποι να συμπεριφέρονται παιδιάστικα, και παντού κόσμος που συκοφαντεί, υποσκάπτει, κάμνει ζημιές.

Φυσικά, τούτα ούλλα που βλέπω γυρώ μου τζαι βιώνω εν priceless. Θεωρώ τα σαν μια πρώτης τάξης ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα τους γονιούς των μελλοντικών μαθητών μου και άρα να βοηθήσω καλύτερα τα μωρά αργότερα. Γιατί εν μπορείς κυρία δασκάλα να βάλλεις στο ίδιο καζάνι το μωρό που η μάνα του δουλεύκει 12ωρο γιατί έτσι απαιτεί ο μεγαλοκαρχαρίας μάστρος της, με το μωρό που ο τζύρης του εν πναστός, γλύφει το κόμμα, περιπαίζει τον κόσμο τζαι φκάλλει λίρες (ου σόρυ, ευρώ) που την πέτρα.

Που την άλλη, εν επίστευκα ότι είμαι τόσο αδύναμη. Τζαι το ότι είμαι αδύναμη παραδέχουμαι το τωρά, ένα χρόνο μετά. Επηρεάζουμαι πολλά τελικά. Δυσκολεύκουμαι να εφαρμόσω το "βάλλε που το ένα αυτί τζαι φκάλλε που το άλλο". Μετά την Αγγλία είμαι πολλά πιο ευαίσθητη/ ευέξαπτη. Τι φταίει ακριβώς τζαι ποιες διαδικασίες ετρέξαν on the background στην Κρυοκωλοχώρα, εν είμαι ούτε εγώ σίουρη. Εν η φρικτότατη εμπειρία με τες συγκατοίκους, που μου άφηκε το κουσούρι της γκρίνιας; Εν η εμπειρία με την άψογη οργάνωση τζαι αξιολόγηση σε όλα, που εν επέτρεπε μαλακίες; Εν λίγο απ'όλα; Εν ξέρω. Τζείνο που ξέρω είναι ότι ήρτα πίσω πολλά διαφορετική.

Ο διορισμός αργεί.

Έπιασα μια μαθήτρια, να της κάνω φροντιστήριο. Εν μια μαθητριούλα μόνο, 1 ώρα την εβδομάδα. Και ένα μάθημα εκάμαμε so far. Αλλά you know what; Εξύπνησε μου πολλά ωραία αισθήματα.

1. Το αίσθημα της ευθύνης. Έχεις τζείνο το μωρό τζιαμέ, που δε ξέρει ελληνικά. Τζαι πρέπει να επιστρατεύσεις όσες μεθόδους χρειαστεί για να μάθει.

2. Το αίσθημα της προσφοράς. Τι ωραίο πράγμα να προσφέρεις στον Άλλο τζείνο που χρειάζεται! Είτε εν γνώση, είτε εν αγάπη, είτε εν υπομονή, είτε εν σταθερότητα. Σαν εκπαιδευτικός πρέπει να τα προσφέρεις ούλλα τούτα. Χωρίς παζάρια.

3. Το αίσθημα της παραγωγής έργου. Φαίνεται η δουλειά σου τζαι τα αποτελέσματα της. Αν σε ικανοποιούν, συνεχίζεις. Αν όϊ, τζαι αν έχεις το αίσθημα της ευθύνης, αναπροσαρμόζεσαι.

4, 5, 6.. ανάλογα με το δάσκαλο, τα αισθήματα εν πολλά.

Μαζί με τα αισθήματα, εξύπνησε τζαι η επιθυμία να διδάξω. Θέλω να προσφέρω ρε κουμπάρε! Θέλω να σπάσω το νου μου να έβρω πως να ελιχθώ ώστε να βοηθήσω όσο το δυνατό περισσότερα μωρά! Θέλω να κάμω διαφορά! Θέλω να συνδιαλεκτώ με έμπειρους και μη συναδέλφους τζαι κορυφαίους εμπνευσμένους δασκάλους, τζαι να φκάλει ο νους μου αζίνες επεξεργαζόμενος τα νέα δεδομένα τζαι προσαρμόζοντας τα σε ήδη υφιστάμενα σχήματα.

Και με αυτά να "change the world, one child at a time".

Πολλά αισιόδοξο;

Μπορεί.

Αλλά εν η κινητήριος δύναμη που σε κάμνει να υπομένεις ένα σωρό πράματα, προκειμένου να κάμεις σωστά το λειτούργημα που επέλεξες σαν επάγγελμα.

Θέλω να διδάξω, τώρα!

Ήταν μια μαύρη μέρα για τους προληπτικούς. Στην οικογένεια μου δεν είμαστε ιδιαίτερα προληπτικοί. Τρανή απόδειξη ότι ο τυχερός αριθμός της μάνας μου είναι το 13. Όχι ότι εψόφησε μια σκύλλα του παπά μου τζαι ένα άππαρο, με το που είπε "ψόφο" τζαι με το που ίππευσε αντίστοιχα..

Αλλά τελοσπάντων άμα σου συμβαίνουν τέτοια, όλο και κάποιοι ψύλλοι σου μπαίνουν στ'αυτιά.

Κάθε Τρίτη/Παρασκευή και 13 θυμούμαι τη γρουσούζα εκείνη μέρα του Μάη πριν 15 χρόνια. Η μάνα μου εθυμάτουν ότι ήταν Τρίτη, το ίντερνετ κι εγώ ότι ήταν Παρασκευή.

Είχαν πλακώσει για καλά οι ζέστες του Μάη και η μάνα μου αποφάσισε ότι ήταν καιρός για το πρώτο μπάνιο της χρονιάς. Αρχικά εν ήταν να με πάρουν μαζί τους γιατί είχα μάθημα πιάνου τζαι ήμουν πολλά χτιτζιασμένη για τούτο. Επιστρέφοντας όμως στο σπίτι, προς ευχάριστη μου έκπληξη επεριμέναν με. Η μάνα μου, οι αδερφοί μου και οι ξαδέρφες μου (ήταν ένα πίττα αυτοκίνητο ναι). Έβαλα γρήγορα γρήγορα το ασκήσιμο μου μαγιώ και επιβιβάστηκα στο αυτοκίνητο.

Καθώς το έβγαζε η μάνα μου πισινή από το χώρο στάθμευσης μας, έτριψεν το πας στο σπριτζ. Τόσα χρόνια έφκαλλεν το μια χαρά, τούτη τη φορά έτριψεν το. Ευτυχώς ήταν μόνο ο προφυλακτήρας, αλλά η μάνα μου εσαλαβάτησε αρκετά.

Τέλοσπάντων, δε θα μας χαλάσει κάτι τέτοιο τη διάθεση για θάλασσα! Απτόητοι πάμε στο Λιμανάκι (οι σκαλιώτες θυμάστε το;; Μάνα μου το Λιμανάκι μας... Η καλύτερη παραλία που είχε η Σκάλα. Όπως και να'χει..). Κατεβαίνουμε περίχαροι από το όχημα, πάει η μάνα μου να βάλει το κλειδί να ξεκλειδώσει το καπώ τζαι κόφκεται το κλειδί μέσα.

Σαλαβάτημα πάλε, αλλά τι να γίνει. Εν είχαμε ούτε κινητά τότε, επήαμε εμείς στη θάλασσα τζαι η μάνα μου εξεκίνησε περπατητή να πάει να έβρει περίπτερο να τηλεφωνήσει του (τότε) θείου μου να μας φέρει αντικλείδι. Φέρνει ο θείος το αντικλείδι, περνούμε εμείς τέλεια και μπαίνουμε πίσω στο αυτοκίνητο να πάμε σπίτι.

Παρκάρουμε, κατεβάζουμε τα πράγματα, κλειδώνουμε (με το αντικλείδι) το αυτοκίνητο και μόλις κάνουμε 5 βήματα, ακούμε ένα εκκωφαντικό ήχο. Εν ήταν τίποτε περισσότερο που τον μπροστινό ανεμοθώρακα που εγίνην λου βί θκια. Λουβίθκια όμως α. Όταν εκαταφέραμε να ξικοκκαλώσουμε, δεν εθέλαμε να φανταστούμε τι θα συνέβαινε αν εγίνετουν τούτο 5 λεπτά πιο πριν που ήμασταν μες στο δρόμο, η μάνα μου κι εγώ μπροστά και άλλα 5 μωρά πίσω.

Φυσικά από τότε μου έχουν συμβεί τόσο απίστευτα πράματα και καθημερινές και αργίες, από 1η έως 31 του μηνός, που έχω πάψει να πιστεύω στις Τρίτες/Παρασκευές και 13, αλλά περιμένω υπομονετικά τη μέρα που εν να κόψω σε μια γωνιά τον Μέρφυ.

Το άκουγα συχνά στο ράδιο, αλλά αγνοούσα ποιοι είχαν κάνει το cover. Σήμερα επιτέλους θυμήθηκα να ψάξω. Το αποτέλεσμα με εξέπληξε, ενώ μετά απόρησα πως και δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα. Τώρα που το ξανασκαλίζω, συνειδητοποιώ ότι το είχα κιόλας το τραγούδι (μην το σχολιάσετε, άστε το να το πάρει το ποτάμι). 

Nouvelle Vague αγαπητοί μου, Nouvelle Vague!

Από ένα συγκρότημα που είχε έρθει στην πόλη που φοίτησα πέρσι και πήγα έτσι στο άσχετο να το δω  (γι'αυτό έχω να ευχαριστώ τους Ελλαδίτες συμφοιτητές που το εντόπισαν), έχει αρχίσει να γίνεται ένα από τα πολύ αγαπημένα μου. Βρίσκω τη δουλειά τους εξαιρετική. Εν ολίγοις, η φιλοσοφία του γαλλικού αυτού συγκροτήματος είναι να κάνουν διασκευές (και όχι επανεκτελέσεις) γνωστών punk και new wave τραγουδιών. Οι διασκευές τους κινούνται κυρίως σε bossa nova στυλ, σε ακουστικές ρυθμικές εκτελέσεις.

Από τη δουλειά τους, εκτός από το πιο πάνω, ξεχωρίζω το πολύ αγαπημένο μου τραγουδάκι τους το Dance with me, διασκευή του τραγουδιού των Lords of the New Church, καθώς και το Love will tear us apart, διασκευή από επίσης αγαπημένους Joy Division. 

Βάλτε να παίζουν λοιπόν και απολαύστε τους μαζί μου! ♩ _♩ ^♫ ♩

Φανταστικό τραγουδάκι από Mikro.

Μου λείπεις... ♥